Zaman ötdükcə, dövran dəyişdikcə Xəzər də dəyişdi, qucağında bəslədiyi Bakı da. Bu dəyişən dövranda zamana boyun əyməyərək əvvəlki kimi qalan təkcə qağayılar oldu. Onların sərhəd tanımayan azad ruhları, səhər-axşam sahili bürüyən çığırtıları yüz illər əvvəl olduğu kimi, indi də eyni qalır.
Nə çox “bəlkə”lər var, saysan; bir, iki…
Bəlkə də, bizimki tutmazdı heç vaxt.
Eeh, onda ağlımız nə kəsirdi ki?
Sevgi oyunuydu bizimki ancaq.
Sevgiylə oynadıq -
biz uşaq kimi,
Sındırdıq sevgini -
oyuncaq kimi.
Hərə o birində gördü günahı,
Küsüşdük, ayrıldıq, bu da axırı…
…Yaşadığın ömür burdaca bitdi,
Qırıldı bir quşun qanadı kimi.
Səssizcə qəbrinin yanından ötdüm;
Sənin yaşanmayan həyatın kimi…