Kitapta Mutluluğun Kazanılması'nın nasıl mümkün olacağı sorusu üzerinde durulur ve bunun için 4 ana başlık(Teorik Erdemler, Fikri Erdemler, Ahlaki Erdemler ve Pratik Sanatlar) ele alınır. Giriş bölümünde söylediği gibi "Mutluluk bir başka şeyin gerçekleştirilmesi için bir araç olarak istenmeyen, bizzat peşinden koşulan en üstün iyidir." Bu bakımdan, Farabi'nin siyaset öğretisi değil de, daha çok ahlak öğretisi yaptığı düşünülmüştür.
Beni şaşırtan ve ilgimi çeken birkaç şeyden bahsetmek istiyorum.
*İlk İlimler ve Varoluş İlkeleri bölümünde bir örnekleme yapmıştır(sf. 6-7). Bilinen şeylerden, bu şeylerin ilkesi olan bir ilkeye ulaşarak, hem var olduğunu hem de varlıklarının nedeninin bilgisine ulaşabileceğimizi gösterir. Bu anlatım Bilgisayar Bilimlerinde ve daha birçok yerde kullanılan Context Free Grammar kavramının çok benzeridir.
*İnsan için 'konuşan hayvan'(sf.12), 'toplumsal hayvan' ve 'siyasi hayvan'(sf.13) ifadeleri kullanılmıştır.
*Din-Felsefe karşılaştırılması yapılmıştır(sf. 44). Bu kısım çok ilgi çekicidir ama özetle: Felsefe, akıl ve kesin kanıtlar içerir; din, ikna ve analoji içerir. Yani, "Felsefe ispat eder, Din ikna eder".
*Hükümdar aynı zamanda filozof olmalıdır. (Sebepleri açıklanıyor)
Keyifli okumalar.