Yazar:
Daniel Arasse
Çevirmen:
Orçun Türkay
Tahmini Okuma Süresi:
4 sa. 18 dk.
Sayfa Sayısı:
152
Basım Tarihi:
Eylül 2015
Yayınevi:
Metis Yayıncılık
Orijinal Adı:
On n’y voit rien Descriptions
ISBN:
9786053160182
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Türler:
Sıralamalar
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Sanat nedir?
Ya da daha anlamlı bir soru sorayım, diğer insanların görüp de bizlerin göremediği şey nedir sanat eserlerinde?
Çizilen bir resme baktığımız zaman bizde farklı hisler uyandırabilir. Örneğin Van Gogh'un Buğday Tarlasında Kargalar eserini görünce belki mutsuzluk hissederiz.
Ya da Goya'nın Yıldızları Yiyen Satürn eserine bakınca ürpeririz.
Peki, bizim hissedemediğimiz veya anlamladıramadığımız sanat eserleri hiç olmadı mı?
"Ressam ne halt etmeye çalışmış burada? Yahu! Bu da mı sanat?" dediğimiz zamanlar illaki olmuştur. Kimse kimseyi kandırmasın şimdi :D
İşte! Sanat eleştirmeni olan yazarımız Daniel Arasse bu kitapta da, bizlerin sanatta göremediği noktaları bizlere anlatmaya çalışıyor. Kitabın kapağında da yazdığı gibi RESİM OKUMALARI yapıyor. Ama bunu, işte "Bu eserde ressam bunları anlatmak istemiştir." şeklinde yapmaktan ziyade Yakın Bakış atarak yapıyor. Resme yaklaşıyor ve daha fazlasını, çok daha fazlasını ayrıntılara inerek anlatmaya çalışıyor.
Kitabımızda 5 sanat eseri bulunmakta ve yazarımız bu sanat eserlerinde görülmeyen, gözden kaçan noktaları bizlerle buluşturuyor.
Siyah beyaz olduğu için resimler de kitabı okurken Google'ın Arts and Culture uygulamasını indirmenizi tavsiye ederim. Böylece sanat eserlerini yakınlaştırarak ve oldukça net bir şekilde görebilirsiniz.
Sanatla hemhal olmak isteyen herkese keyifli okumalar dilerim.
8/10
2020 6. kitabı
Sanat tarihiyle ilgilenip, araştırma yaptığım şu dönemde Resim sanatıyla ilgili bulabildiğim en fazla önerilen kaynakla başlamak istedim. Kitabın yazarı, Fransız bir sanat tarihçisi ve araştırmacısı. Araştırmalarını özellikle İtalyan Rönesans dönemi oluşturuyor.
Kitapta Rönesans dönemindeki 5 eser üzerinden mektup, söyleşi ve deneme tarzında yazılarla resim okumaları yapılıyor. Yazar kimi zaman tartışmaya girdiği bir insana sabırla yorumlama yapıyor, kimi zaman da kendisiyle çelişerek varsayımları da gözden geçiriyor. Bu yöntem anlatıyı sıkıcı yapmaktan bir nebze kurtarabilmiş.
Yazar tabloları tek tek ele alıyor;
Resimler yorumlanırken hem geçmiş olaylara, hem de diğer ressamlara atıflar yapılması, yazarın dolambaçlı anlatımı ve tekrar tekrar başa dönmesi beni çok yordu. Ayrıntılar içinde boğuldum zaman zaman. Ayrıdan kısa araştırma turlarına giriştim, referans gösterdiği tabloları inceledim. Dönemin sosyal ve dini yapısı hakkında bilgi sahibi olmadan resim okumanın güç olduğunu fark ettim. Temel resim kavramlarına hakim olunması resimlerin okunması için yeterli sayılmıyormuş malesef.
Yazar, sanat eserlerinin tek bir anlamı olduğu görüşünü savunan meslektaşı, sanat tarihçisi 
E. H. Gombrich 'e göz kırpmayı da ihmal etmiyor. Eserlerin genel kabul görmüş yorumlarının yanında, subjektif yorumlara sık sık başvuruyor.
Ben kitabı okurken tabloların yorumlarına geçmeden uzun uzun orjinal renkli görsellerini inceledim. Resimler kitapta siyah beyaz olarak basılmış. Tablolarda fark etmediğim ayrıntılar anlamlandıkça sanatın güzelliğine bir kez daha hayran kaldım.
E. H. Gombrich 'e göz kırpmayı da ihmal etmiyor. Eserlerin genel kabul görmüş yorumlarının yanında, subjektif yorumlara sık sık başvuruyor.
Ben kitabı okurken tabloların yorumlarına geçmeden uzun uzun orjinal renkli görsellerini inceledim. Resimler kitapta siyah beyaz olarak basılmış. Tablolarda fark etmediğim ayrıntılar anlamlandıkça sanatın güzelliğine bir kez daha hayran kaldım.
Puan vermedi·152 syf.··
Beğendi
·2024 25. kitabı
·6 günde okudu
·Okunma: 26 Şubat 2024 20:56
Bakmak, görmek ve anlamlandırmak…
Birbiriyle ilişkili ama birbirinden farklı eylemler.
Hele de mevzu resimse…
Özenle çizilmiş figürler - objeler, uyumlu ya da uyumsuz renkler, perspektif, derinlik …
Peki ya sanatçı çok daha fazlasını anlatıyorsa? İ
Bir resme nasıl bakılmalıdır?
Gördüklerimiz ve göremediklerimiz …
Bakmak kısmında sorun yok ama görmemizi gerektirenler için belli bir kıstas mı var?
Ve şayet varsa bunlar neler olabilir?
Cezayir’de doğan Fransız sanat tarihçisi Daniel Arasse, 15. yüzyıl-19. yüzyıl modern sanat tarihi üzerine dersler vermiş bir isim.
Ve gördüklerimizi nasıl anlamlandır(ama)dığımız üzerine her bölümde farklı bir türle okuruna sesleniyor.
Mektup, söyleşi, deneme tarzlarında kaleme aldığı metinlerde Tintoretto, Cossa, Bruegel, Tiziano, Velázquez gibi ressamların tabloları konu ediliyor.
Vulcanus'un Bastığı Mars ile Venüs, Meryem'e Müjde, Müneccim Krallar'ın Tapınması, Mecdelli Meryem'in Etek Kılları, Urbino Venüs'ü ve Nedimeler eserleri üzerinden bakıp göremediklerimiz, görüp anlamlandıramadıklarımız üzerine gerek günümüz sanatseverlerinin gerekse sanat tarihi uzmanlarının bakışını sorgulayan zengin bir içerik . 
Yakın Bakış
Yakın Bakış
Yazar tabloları tek tek ele alıyor;
Resimler yorumlanırken hem geçmiş olaylara, hem de diğer ressamlara atıflar yapılması, yazarın dolambaçlı anlatımı ve tekrar tekrar başa dönmesi beni çok yordu. Anlatım tarzı pek sarmadı.
Daniel Arasse'den Resim Okumaları
Daniel Arasse, bir sanat tarihçisidir. Kitap, 6 tablo hakkında analizler ve akıl yürütmeleri içeriyor. Bu tablolar sırasıyla; Vulcanus'un Bastığı Mars ile Venüs, Meryem'e Müjde, Müneccim Krallar'ın Tapınması, Mecdelli Meryem'in Etek Kılları, Urbino Venüs'ü ve Nedimeler'dir. Resim okumalarında görünmeyenleri görmek büyük bir keyif veriyor, ancak bunun yanında Arasse'nin akıl yürütmeleri(gerek diyaloglar gerekse monologlar halinde) bir resme nasıl bakmamız gerektiğini bize açıklıyor. Benim gibi bu alanda acemi olanlar için bazı terimler kafa karıştırıcı olabilir, ancak ilgiliyseniz keyif alacaksınızdır.
Arasse yedi farklı tablo üzerinden, biraz da edebiyatı kullanarak resim okuması yapıyor. Edebiyatı kullanmasıyla şunu kastediyorum: Kitaptaki yedi okuma farklı edebi yazım türüyle yapılmış. Birinde, birine mektup olarak, bir diğerinde, iki kişinin diyalogları üzerinden bir diğerinde ise sanki resim hakkında yorum yapmış birinin göremediği detayları inceleyerek. Arasse'nin tarzı biraz "şımarıkça". Elbette bunda çevirinin de katkısı var. "Şımarıkça" ifadesini burada olumsuz anlamda kullanmıyorum. Oldukça serbest bir tarzda yazmış satırlarını, kastettiğim bu. Bana en ilginç gelen okuma, "Sandıktaki Kadın" başlığı altında incelenen Tiziano'nun 1538'de yaptığı Urbino Venüsü isimli tablosu oldu. Tüm okumalarda kilise etkisini görmek mümkün. Bu etki, sinema, resim ve heykel sanatlarında oldukça yüksek düzeyde. Okunan resimlerin siyah-beyaz örnekleri kitapta mevcut. Bunun dışında, incelenen resim dışında pek çok resme de atıf var. Haliyle, kitabı okurken bol bol başka tablolardan da haberdar olunuyor ve okumaya açık bir google sayfası da eşlik ediyor. Resim ve sinema sanatıyla ilgileniyorsanız bu kitap hoşunuza gidebilir.
bakıp da görür müyüz?Kültür-Sanat
Resim sergisine gittiğimizde çevremizde herkes sırayla resimlere bakar. Bunu rahatça gözlemleyebiliriz kimi bir resme 10 dakika bakar kimi 1 dakika fakat önemli olan bakışın uzunluğundan ziyade bakışımızın gördüklerini yorumlamasıdır.
Arasse'de bu kitabında 7 bölümde incelediği tablolarla resmin çizenine ait tek anlamı vardır düşüncesini resmen parçalayarak zihinlerden uzak bir köşeye kaldırıyor. Yazım dilinin akıcılığı da aslında Arasse'yi ciddiye alırken aynı zamanda bu düşüncelerin onun bakarken gördüğü yansımalar olduğunu unutmamamız gerektiğini hatırlatıyor. Bazı yerlerde kendiyle tartışıyor bazı yerlerde kendine hak veriyor lakin yine de yapmaktan vazgeçmediği bir şey gördüğünü yorumlamak oluyor.
Yalnızca gördüklerini yorumlamakla kalmayıp bahsettiği mesele hakkında tarihi altyapısını da vererek tarihçi/sanat tarihçisi ayrımını kaldırıp ikisini de içiçe geçirerek 150 sayfalık lakin 1000 sayfanın doyuruculuğunda bir eser takdim ediyor bizlere.
Yazar Hakkında
Daniel ArasseYazar · 2 kitap
Cezayir, Oran doğumlu Fransız sanat tarihçisi (1944-2003). Ecole Normale Supérieure’de eğitim gördü. Mezun olduktan sonra lisansüstü çalışmaları için Sorbonne’a girdi, İtalyan Rönesans sanatına yöneldi. Yazdığı tezin çalınması üzerine tez konusunu ve hocasını değiştirerek Ecole des Hautes Etudes en Sciences Sociales’a (EHESS) geçiş yaptı. 15. yüzyıl -19. yüzyıl modern sanat tarihi üzerine birçok yerde ders verdi. 1971 yılında L’Ecole française de Rome’a üye olmasının ardından, Floransa’daki Fransız Kültür Merkezi’nin yöneticiliğini yaptı ve Fransız Film Festivali’ni düzenledi. 1993 yılında buradaki işinden ayrıldı, EHESS’e araştırma yöneticisi olarak döndü. Ölümünden kısa bir süre önce, Lüksemburg Sarayı Müzesi’ndeki Botticelli sergisinin küratörlüğünü yaptı. France Culture radyosuna sanat tarihiyle ilgili sevilen bir program hazırladı. Renkli üslubuyla geniş çevrelere ulaşmayı başardı. Kitapları arasında L'Univers de Léonard de Vinci (1978, Leonardo da Vinci’nin Evreni), La Guillotine et l'Imaginaire de la terreur (1987, Giyotin ve Terörün İmge Dünyası), L'Annonciation italienne: Une histoire de perspective(1999, İtalyan Müjdesi: Bir Perspektif Hikâyesi), Le Portrait du Diable (2010, Şeytan’ın Portresi) sayılabilir.
