Kitapta şeytan, bir insan bedenine girip dünyayı ve insanları gözlemliyor. Başta insanları kolayca kandırabileceğini düşünüyor ama zamanla fark ediyor ki insanların açgözlülüğü, ikiyüzlülüğü, çıkarcılığı ve zalimliği onun hayal ettiğinden bile daha derin. Yani şeytan, insanın yanında neredeyse masum kalıyor.
Leonid Andreyev , şeytanı kullanarak insanı yargılıyor. Alışılmış şeytan kötüdür fikrini bozuyor, asıl tehlikenin insanın içindeki karanlık olduğunu söylüyor ve aslında dışardan ahlaklı, dindar görünen insanların iç dünyasında dönen bambaşka hesaplar olabildiğini gösteriyor.
Okuması keyifliydi. Bitirdikten sonra iyilik, kötülük, ahlaki farkındalık, vicdan, toplumsal vicdan kavramlarını sorgulattı bana.
Okuyacaklara şimdiden keyifli okumalar dilerim :)
"Büyük kuramlar geliştiriyoruz, ruhen uyumlu olmak istiyoruz, her şeyi kılı kırk yararcasına sınamak istiyoruz, ama sonunda başka hiçbir işarete bakmadan anın bahşettikleriyle seçiyoruz birbirimizi."