Bir fotoğrafın var bende
Durup durup baktığım..
Bağrıma bastığım
Öpücüklere boğduğum..
Bir fotoğrafın var bende
Gülen gözlerle baktığın
Tebessüm dolu dudağın
Bakmaya doyamadığım..
Aşk dolu günlerden kalan...
Deniz..
Bazen günüme böyle başlıyorum.
Ağzım kuru, gözlerim çapak dolu,
Ruhum uykulu, tenim terli.
Ve genelde hatırlamıyorum
Dün gece yazdığım son şiiri.
Duş alıyorum, ayılıyorum.
Hatta bazen tıraş oluyorum,
Eğer kalmışsa zamanım.
Tabii işe geç gidiyorum.
Korkmuyorum kovulmaktan.
İşimde çünkü iyiyim.
Kovulsam başka iş bulurum.
Biliyorum meğer, istifa etmeliyim,
İşimden değil, dünyadan.
Her neyse diyorum,
Bitecek bir gün daha.
Ve boş sekiz saat geçiriyorum.
İşten sonra bir kahve içiyorum,
Ben ve içimdeki tenha.
Güneş batarken evime dönüyorum.
O dört duvar arasına.
Bazen bakkaldan şarap alıyorum.
Gülüyorum “siyah poşet” mantığına.
Oturuyorum mutfakta, dinliyorum
Komşudan gelen sesleri.
Bütün baharlar solsun
Bakışlarının uğruna
Canımı bile veririm
Aşkının yoluna
İnanmak imkansız
Sevdanın böylesine
Bir kez daha karışır mı?
Nefesim nefesine..
Yüreğim kanatlanıp uçuyor
O şairin iline..
Elleri ellerimde, gözleri gözlerimde
Nefesini hissettim
Boynumun en derininde
Görmemişti hiç kimse
Böyle güzel mucize
Deniz