Bazı gereksinimlerin zamanı oluyor hayatta.O zaman geçince giderilmemiş ihtiyacın yerini karanlık bir ağırlık alıyor.Yokluk boşluğa,boşluk ağırlığa dönüşüyor.Sonra artık yapsan başa dönülemiyor.
Çocukluğunu sahici bir köke bağlayanlar,sonradan nereye giderlerse gitsinler,ev dendiğinde o ilk göbekbağına uzanıyorlar.Geceleri yıldızlara,gündüzleri atlaslara ihtiyacı yok onların,kaybolmuyorlar.