Her doğrunun bir son olmadığını,ve ardında bir çok doğrular gizlediğini düşündüğümden beri,hayat bana hep mecaz...
"Neyi ararsan,bulduğun o olacak.
Ve bulduğun hep seni anlatacak!"
Üzerinde konuştuğumuz doğru ve yanlış, güzel ve çirkin, iyi ve kötü hakkında ne yapmalıyız peki? Çoğunluğun düşüncesine uymalı ve ondan çekinmeli miyiz, yoksa bir uzmanın düşüncesine önem vermeli, başka herkesten çok ondan mı çekinip utanmalıyız?
Bu kitabı okuduğumda içinde,hikayenin kahramanında, ben de dahil olmak üzere insanlığın çoğunu görmüştüm.Tek sorun, Dostoyevski ruhunun günahını,kalemiyle çıkarmayı başarabilmiş. Bizim kaybımız bunu herkesden gizlemeyi seçmekle başlıyor. Galiba iki yüzlüyüz ve işin kötüsü bunu aslında biliyor ama ustaca gizliyoruz. Insan ruhu birbirine benzer.