Emre Atan
@Haybe
Dünyadan da geriye kalacak sadece bir "dün" hasreti, bir "ya" esefi: Dün ya!
Hiçbir şeye şaşırma, hakikatin de insanların da iki yüzü vardır.
Her Hayat ancak kendi kader evini dolduracak kadardır. O evin ötesi başka hayatlara başka kaderlere tahsis edilmiştir. Adımlarımız bir kere bile sınırı geçemeyecek buna asla müsaade edilmeyecektir. Zaferler ve başarılar hak edenlerin değil, nasip edilenlerindir. İstesek de izin verilmeyen bir kalbe giremeyecek, kursağımızda pay edilmemiş bir yemişçi çiğneyemeyeceğiz. Evet belki her yenilgiden sonra yeniden yeniden denemeliyiz. Nasibimize yenilginin düştüğünü öğrenebilmek için bile buna değer hem zaten bunun bilgisine ulaşmak bir zafer değil midir?
Sanıldığı gibi insanı yıkan çektiği acılar değildir. İnsan, çektiklerini paylaşamadığı için, kendi acısıyla söyleşmeye başladığında yıkılır.
Anlam'ın var olduğu ve bir süre sonra da buharlaşmaya başladığı zemin tarihtir; zira anlam'ın tarihini bilmeden anlam'ın kendisini bilemeyiz.
