Hayrettin Orhanoğlu
@Hayrettin13
İnsanı anlamaktan daha güzel bir kitap yoktur.
Mazi ile nerede ve nasıl bağlanacağız, hepimiz bir şuur ve benlik buhranının çocuklarıyız; hepimiz Hamlet'ten daha keskin bir 'olmak veya olmamak' davası içinde yaşıyoruz. Onu benimsedikçe hayatımıza ve eserimize daha yakından sahip olacağız.
Sayfa 26
Gül Kokuyorsun
gül kokuyorsun bir de
amansız, acımasız kokuyorsun
gittikçe daha keskin kokuyorsun, daha yoğun
dayanılmaz bir şey oluyorsun, biliyorsun
hırçın hırçın, pembe pembe
öfkeli öfkeli gül
gül kokuyorsun nefes nefese.
gül kokuyorsun, amansız kokuyorsun
ve acı ve yiğit ve nasıl gerekiyorsa öyle
sen koktukça düşümde görüyorum onu
düşümde, yani her yerde
yüzü sararmış, titriyor dudakları
sakakları ter içinde
tam alnının altında masmavi iki ateş
iki su
iki deniz bazen
bazen iki damla yaz yağmuru
mermerini emerek dağlarının
şiirler söylüyor gene
ölümünden bu yana yazdığı şiirler
kızaraktan birtakım şiirlere
büyük sular büyük gemileri sever çünkü
ve odur ki büyüklük
şiir insanın içinden dopdolu bir hayat gibi geçerse
o zaman ölünce de şiirler yazar insan
ölünce de yazdıklarını okutur elbet
ve senin böyle amansız gül koktuğun gibi
ben ki ruhumun da gölgesiydim
her gölge gibi bakışın gerisinde
yalnızca bir gölge olmadan önce
dolaşıp durdum
hayatın ve ölümün berisinde
varamadım kendi yurduma
yanlış adımlar attım
kimsenin tarafını tutmadığım için
ayna tuttum bile bile
karanlığın ve aydınlığın yüzüne
ne çok doğrular buldum
ne çok yanlışlar gibi
olası hiçbir kuytuluk yok kaçacak
yok işte mecazların arasında
var diyebileceğin bir şey
kapıların akla açık
kalbe kapalı oluşu
yıldızların durup dururken yas tutuşu
gibi bir şey bu doğrusu
hangi yaprak örtüyorsa üstümüzü
öyle bir şey bu