Hâlâ çocuk gibi, yardımıma koşacak,beni denetleyecek, cezalandıracak, itaat ettiğim zaman beni sevecek, dik başlılık ettiğim zaman kızacak ve onu yücelttiğim zaman hoşlanacak bir babanın gerekliliğini duymaktayım. Açıkça görülmektedir ki insanların çoğunluğu kendi kişisel gelişmelerinde bu çocukluk evresini aşamamışlar ve Tanrıya gösterdikleri inançla birçokları kendilerini koruyan bir babaya inanmışlardır.
Cinsel sevgide ayrı olan iki insan bir olmaktadır. Anne sevgisinde ise, bir olan iki kişi ayrılmaktadır. Anne bu ayrılığı sadece hoşgörüyle karşılamamalı, ayrıca bu ayrılığı isteyip körüklemelidir. İşte anne sevgisi bu aşamada, karşılığında sevilen insanın mutluluğundan başka bir şey istemeksizin sevebilme yetisi, özveri gerektiren güç bir görev haline gelir.
Çocuk sevgisi, (seviyorum çünkü seviliyorum) ilkesine dayanır. Büyüklerin sevgisinin ilkesi, (seviliyorum çünkü seviyorum)dur. Olgunlaşmamış sevgi (seni seviyorum, çünkü sana gereksinimin var) der. Olgunlaşmış sevginin söylediği ise (sana gereksinimim var, çünkü seni seviyorum)dur.