Geary’nin içinde bir şeyler kırılmış gibi oldu. Duygularını göğsündeki cam kaplarda dikkatlice taşıyor gibiydi normalde ama şu an kaplar paramparça olmuş ve göğsü kan revan içinde kalıp cam kırıklarıyla dolmuş gibiydi.
Kimse tek başına yaşamaz; gelip geçmiş insanlarla konuşur, onların yaşamı onda vücut bulur, merdiveni çıkar ve onların adımlarını takip ede ede köşe bucağını gezer tarih evinin. Onların umutları ve yenilgilerinden, bir taşın üzerine kazınmış tek bir harf dahi olsa, onlardan geriye kalmış işaretlerden doğar huzur ve kendin hakkında bir yargıda bulunurkenki ölçülülük. Onu elde etmeyi bilenlere verilir büyük bir mutluluk. Hiçbir zaman ve hiçbir yerde kendilerini evsiz barksız hissetmez onlar, tıpkı kendileri gibi ulaşılmaz hedeflere yürümüş bütün o insanların hatırası destek olur onlara.