Bütün hayat üstüme yığılmış gibiydi. Hayat, insanındı. Fakat insan, Ya Rabbim insan ne kadar zayıftı. Kime dokunmak istesem, kuru bir dal gibi elimde kalıyordu.
"Çiçeklerle hoş geçin, balı incitme gönül.
Bir küçük meyve için dalı incitme gönül.
Mevla verince azma, geri alınca kızma, tüten ocağı bozma, külü incitme gönül.
Dokunur gayretine, karışma hikmetine, sahibi hürmetine, kulu incitme gönül.
Sevmekten geri kalma, yapan ol yıkan olma, sevene diken olma, gülü incitme gönül."
Yunus Emre
Gerçekten sevdiğim pek az insan var; hele saygı duyduğum daha az insan var. Dünyayı tanıdıkça hoşnutsuzluğum daha da artıyor; her geçen gün insan karakterinin tutarsızlığına ve akıllı, duygulu görünenlere bile güvenilmeyeceğine olan inancım güçleniyor.