Cervantes hangi ruh haliyle yazdı, gerçek hayatta osmanlıya dair ne yaşadığını tam anlamıyla bilemediğimiz için onun adına belki bir nebze hoş görülecek bir kitap. Sonuçta tarihteki savaşların insanların yaşamlarına ve psikolojilerine etkileri büyük ve acımasız.
Ama diğer taraftan koskoca bir hükümranlığın başındaki hükümdar için yazılanlar kabul edilemez. Günümüz insanları ve dünya halkları Osmanlıyı ister sevsinler, ister sevmesinler Osmanlının bir zamanlar dünyaya hükmetmiş koca bir hükümranlık olduğu gerçeğini böyle içi boşaltılmış aşk hikayeleriyle karalayamazlar.
Başa geçen her Sultanın artıları ve eksileri mutlaka vardır. Fakat bu onların hükümranlığını sadece harem odasına sığdırmak cüretini kimseye vermez.
Açıkçası ben okurken Catalina'nın sızlanmalarından çok sıkıldım.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Okuduğunuz da savaşa bir kez daha lanet edeceksiniz. Savaşın her türlüsü insanlığa musallat olmuş ur gibi, onu söküp atmaksa neredeyse imkansız.
Ister iç savaş olsun ister ülkeler arası, her türlüsü insanın en çirkin halini ortaya çıkarıp onu bambaşka bir yaratık haline getiriyor. Acısını ise en masum olan yaşıyor.
Bir roman okurken ya da film izlerken hayal ürünü dersiniz fakat o ürün illede yaşanmış bir seylerden çıkar. En çokta bu romanı okurken o coğrafyada daha da fazlasının yaşandığını bilerek ve üzülerek okudum. Romandaki kurgular gerçeklerin yanında yunmuş da yıkanmış gibi geldi bana.
Yüreğiniz yetecekse okuyun.
Savaşın hüznü, savaşın yürekleri kor eden ve girdiği her coğrafyada hayatları kırıp geçiren yüzü.
Yaşanmamış gençlik, yarım kalan sevdalar, doyulamamış evlatlar, hasret giderilememiş eş...
Savaşın gerçekleri hep can yakar, hayat yıkar ama yinede bir yerden başlar insan. Umut hep vardır, yoksa nasıl yaşanır ki.
Gücünüz yetiyorsa yüreğiniz dayanacaksa okuyun.
Dengini bulmak yolculuğa çıkmak gibidir, yolda öğrenirsin zorlukları ve zorluklarla başa çıkmayı. Arayış önce kendinedir ve kendinden diğerine sirayet edip ayna olur her ikisine. Birbirinde kendini bulmalı insan, kendini buldum mu kaybetmemeli asla.
Kemal Tahir'in bu romanı edebiyat alanında " toplumcu gerçekçi köy romanı " kategorisinde ele alınsada, gerçekçiliği tam yansıtmadığını düşünmekteyim. Zira köyü ve köylüyü yardımlaşmadan uzak tamamen kendi çıkarları doğrultusunda herkese zarar verecek bir biçimde ele almış. Özellikle kadınlar üzerinden, nefret, cahillik, namussuzluk, gibi ne kadar kötü ahlaksızlıklar varsa anadolu insanını öyle tanıtmış. Hiç kimse mükemmel değildir, elbette aramızda insanlıktan nasibini almamışlar dolanmaktadır, fakat bu tüm köy halkının ve Anadolu'nun tamamına genellenmemelidir. Özellikle türk kadınını bu kadar cahilce tanıtıp türk kadını üzerinden spekülasyon yapmak kabul edilebilir bir durum değildir ki biz biliriz ne kadar yiğit, cömert, mert ve şerefli insanlarımızın olduğunu.
Açıkçası ben hiç beğenmedim bu üslubu.
