Biriyle bağ kurduğumuzda ona değer vermiş, onu alıp kendi dünyamızın bir parçası haline getirmiş, içimizde bir yerlerde o kişiye yer açmış oluruz. İçimizde böylesine bir yer açmadan kimseyle gerçekten bağ kurmuş sayılmayız ancak bir kere yer edindi mi, kaybettiğimizde geride bir boşluk kalacaktır.
Melody... Kitabı okurken ne kadar çok sarılmak istedim, onunla konuşmak, dinlemek istedim anlatamam. Her çocuk, her birey özeldir. Bireysel farklılıklar bizi özel kılan şeylerdir. Engel bedenlerimizde veya zihinlerimizde değil, engel bizim bedenlerimiz arasında. 'Normal' olan kim, ne demek bu 'normal' ? Kime göre? Neye göre 'normal'iz? Bizim öncelikle ilişkilerimizde araya koyduğumuz engelleri yani ön yargılarımızı kaldırmamız, onlardan arınmamız gerek. Başka türlü ne anlaşabilir ne de anlaşılabiliriz.
Kitap bana düşüncelerim bağlamında çok şey kattı. Kendime kızdım. Neden hiç bu yönle bakmamışım dedim. Daha sonra topluma kızdım. Neden göz yumuyoruz bu ayrıcalıklara, ayrımcılıklara diye. Okurken zaman zaman duygulandım, bazen kızdım bazen de düşündüm.
Çok etkileyici ve farkındalık kazandırıcı bir kitaptı. Kesinlikle her bireyin okuyup bakış açısı kazanması gereken bir kitap.
İmkansız bir aşk.. Ve bu aşkın peşinden kendini uçuruma sürükleyen acılarla dolu bir hayat hikayesi...
Benim için aşırı derece boğucu bir kitaptı. Aşkın da bir sınırının olması gerektiğini düşünüyorum. Aşk, kendinden vazgeçecek kadar birine körü körüne bağlı kalmanın adı olmamalı. Werther'in iç dünyası , ruhsal bunalımları çoğumuzun başından geçen şeyler ve özellikle karşılıksız bir aşkla birini sevdiyseniz bence okumamalısınız bile diyebilirim. Kitabı okurken bir sona sürüklenen birini tutmaya çalışır gibi olacaksınız. O an kitabı durdurmak bile isteyebilirsiniz. Hatta bazen Werther'e sarılıp ona kızmakla birlikte acısını paylaşmak isteyebilirsiniz.
Werther'e yardım edebilecek tek kişi belki de sevdiği kadındı. Yer yer Charlotte'ye çok sinirlendim. Ama o bile yardım edemedi. Bence insan önce kendisini sevmeli, kendisini sevmeyen bir insan başkasını da sevemez. Birini kendinden fazla düşününce ve değer verince hayatın anlamı yok gibi gelebilir hatta öyle olur çünkü hayat bizim hayatımız anlamı kendimiziz. Bir başkasını merkeze koyarsak anlamımız kalır mı ki?