Şimdi görüyorum ki, Norma bizim bahçemizde bir çiçek gibi açtığında, ben yabani bir ot olmuştum. Sadece kimsenin beni görmediği köşelerde ve karanlık yerlerde yaşamama izin verilecekti.
“Burası 1Q84 yılının başladığı yer, dedi Aomame içinden.
Bu acil durum merdivenini kullanarak aşağıdaki 246. Devlet Karayolu’na indiğim andan beri benim için dünya başka bir dünya haline geliverdi. Bu yüzden bir kez daha bu merdivenlerden inmek niyetindeyim. Önceki sefer merdivenlerden indiğimde aylardan nisandı. Üzerimde bej rüzgarlığım vardı. Şimdi henüz eylül başı, rüzgarlık giymek için fazla sıcak. Fakat bunun dışında, üzerimdeki giysiler o günküyle tamamen aynı. Şibuya’daki otelde, petrol işiyle uğraşan o sefil herifi öldürdüğüm zaman üzerimde olanlarla aynı giysiler. Junko Şimada döpiyes ile yüksek topuklu Charles Jourdan ayakkabılar, beyaz bluz, ince çorap, balenli beyaz sütyen. Mini eteğimi yukarı kaldırarak demir parmaklıkları aşmış, acil durum merdivenini inmiştim.
Bir kez daha aynı şeyi yapacağım. Bu, tamamen meraktan kaynaklanan bir şey. O günkü yere aynı kıyafetlerle gidip aynı şeyi yaparak nasıl bir sonuç çıkacağını bilmek istiyorum yalnızca. Kurtulmak gibi bir niyetim yok. Ölmekten pek korkmuyorum. O an geldiğinde tereddüt etmem. Yüzümde gülümsemeyle ölebilirim.”