Rabefelrica
@His7oria
Belki de Tanrı dediğimiz, aslında en büyük trajedi yazarıdır… Kendini sonsuz bir komedinin içine hapsedip, perdeyi her indirdiğinde, Yine mi ben? diye söyleniyordur?
Mesleğim mi? Şüpheniz olmasın, profesyonel bir pişmanım.
Akıl hocası - Arthur Schopenhauer & Friedrich Nietzsche
Bakü
15 Ocak 2000
399 okur puanı
Aralık 2017 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Profesyonellerin amacı pastanın ortasını yemektirKişisel Gelişim
Profesyonel bir traderın başarı oranı genellikle sadece %25’tir. Ancak kaybettiklerinde 1X, kazandıklarında 25X kazanırlar. Bu, kitabın kısa bir özeti gibi. Biz çok fazla işlem yapıyoruz; tek farkımız, kazandığımızı gördüğümüzde pozisyonu büyütmek, kaybettimizi gördüğümüzde ise paranın geri gelmesini beklemek yerine hemen işlemi kesmektir. Çünkü piyasada yalnızca trend vardır: bir hisse ya yukarı gidiyordur ya da aşağı.
Kitabın en temel mesajı bana göre şuydu:
Kayıpları hızlı kes
Kazananları bırak, büyüsün / Kayıpları küçük, kârları büyük tutun
Acıyı kabul etmek burada kritik bir nokta. Çoğu zaman kaybettiğimizi gördüğümüzde fiyatın döneceğini umar ve bekleriz. Yazar burada, bu psikolojinin bize daha fazla zarar vereceğini vurguluyor. İlk acıyı kabul etmek zor olabilir, evet, ama eğer trend düşüş yönündeyse, bu acıyı hemen kabul etmek sizi daha büyük kayıplardan korur.
Piyasada herkes kayıplar yaşayacak. Ama kaybını en iyi yöneten kazanıyor.
Reklam
Puan vermedi
Bu hikayeye ilk kez sadece sanat merakıyla başlamıştım. Estetik üzerine bir şeyler öğrenirim diye düşünüyordum. Ama ne öğrendiysem, sanattan çok daha fazlasıydı. Dorian Gray’in hikâyesi, beni beklemediğim yerlerden vurdu.
Dorian, güzelliğiyle çevresindekileri büyüleyen genç bir adamdır. Fakat her kötülük yaptığında onun yerine yaşlanıp çirkinleşen bir portre var. En sonunda bir cinayet işlediğinde, tablodaki yüz neredeyse şeytani bir hal alır.
Bu durum bana gerçek hayattaki bir hissi hatırlattı: Bazen biz de bir kötülük yaptığımızda ve aynaya baktığımızda yüzümüzde bir bozulma hissederiz. Gözlerimizde, bakışlarımızda bir şey değişir. Vicdanın izleri zamanla yüzümüze yansır.
Tabloda saklanan çirkinlik, aslında Dorian’ın bastırdığı suçların ve pişmanlıkların dışa vurumudur. Gerçek hayatta böyle bir tablo yok belki ama herkesin bir vicdanı, kendi iç sesi vardır. Her kötü davranış, insanın içinde küçük bir iz bırakır.
Bu hikaye bana gençliğimden beri önemli bir şeyi öğretdi:
“Bir kötülük yaptığımda, aynadaki resmim çirkinleşecek.”
Çoğu yatırım kitabı, okuyucuya teorik modeller ve soyut ilkeler sunar.
Darvas ise kendi parasıyla, kendi korkularıyla, kendi hatalarıyla piyasayı öğrenmiş bir yatırımcıdır.
Bu kitabı özel kılan şey şu:
“Ben bir hata yaptım ve paramı kaybettim. Sonra bir şey fark ettim ve bunu denedim...”
şeklinde samimi, itiraflarla dolu, deneyim temelli bir anlatım sunmasıdır.
Darvas, piyasayı değil — önce kendini anlamaya çalıştı.
Bu yaklaşım, kitabın en büyük katkılarından biri. Çünkü Darvas şunu açıkça söyler:
“Benim en büyük düşmanım bendim.”
Kitap, teknik analiz (kutu yöntemi, hacim ve fiyat hareketleri) ile psikolojik disiplin (stop-loss kullanımı, sabır, panik yapmama) arasındaki dengeyi çok iyi gösteriyor
Dahası, Darvas kendini kusursuz bir kahraman gibi göstermez.
Tam tersine, yatırım yolculuğundaki her hatayı açıkça anlatır:
Kulaktan dolma tavsiyelerle para kaybetmesi
İçgüdüsel işlemlerde yanılması
Çok erken kâr alması veya zararını bekletmesi
Sonuç olarak:
Darvas’ın hikâyesi bize şunu gösterir:
Kazandıran bilgi değil, disiplindir.
Kitap, özellikle “uyumsuzluk”, “intihar” ve “anlam” kavramlarını temel alarak, anlamsızlık karşısında bilinçli bir başkaldırıyı savunur.
Camus’nün Mesajı Şudur:
Hayatın önceden verilmiş bir anlamı yoktur — fakat bu, bir umutsuzluk değil, bir özgürlük çağrısıdır. Camus'ye göre intihar, felsefi bir çözüm değil, varoluşun ağırlığından kaçıştır. Asıl cesaret, dünyanın anlamsızlığına rağmen onunla yüzleşebilmek, farkındalıkla ve tutkuyla yaşamayı sürdürebilmektir.
Bu nedenle Sisifos’un dağa kayayı durmaksızın yuvarlaması trajik değil, kahramancadır. Çünkü Sisifos, kaderini kabul eder ama ona boyun eğmez. İşte anlam da burada doğar: Anlamsızlığa rağmen yaşamaya devam etmekte.
“İnsan, sevdiği şey kadar değerlidir.” – DostoyevskiEdebiyat
Dostoyevski’nin "Suç ve Ceza"sı, yalnızca bir cinayetin değil, insan ruhunun karanlık labirentlerinde yolculuğun hikâyesidir.
“Suç ve Ceza” aslinda bir aşk hikâyesidir.
Ama sıradan bir aşk değil; gururun parçalanması ve insanın kendi karanlığına bakarken bulduğu bir sevgi.
Raskolnikov, cinayet işleyerek gerçekten “üstün bir insan” olup olmadığını sınamak ister. Ona göre, bazı seçkin insanlar —tıpkı Napolyon gibi— kendi idealleri uğruna gerekirse bir insanı öldürmeye hak sahibidir. Ancak asıl sınav, dış dünyada değil, kendi vicdanındadır. Suçun ardından gelen sessizlik, yavaş yavaş parçalanır, yavaş yavaş çöker.
Onu orada, o çöküntünün içinde bekleyen biri vardır: Sonya.
Sonya’nın sevgisi, yargılamadan seven bir kalbin direncidir. Onunla birlikte acı artık bir ceza değil, arınma haline gelir. Çünkü affedilmek, insanın içindeki mahkemeyi susturur.
Romanın finalinde, Raskolnikov’un Sonya’nın ayaklarına kapanışı, tüm gururunun çöküşüdür. Aynı zamanda, gerçek sevginin dirilişinin başlangıcıdır.
Dostoyevski’nin mesajı açıktır: Kurtuluş, sevgiyle gelir. Raskolnikov, Sonya’nın saf sevgisi sayesinde yeniden doğar.
Reklam