Çok fazla betimleme yapıldığı için akıcı olmayan bir kitaptı ama sonunda bitti.
Kitabı okuduğum süre boyunca Esmeralda'nın saflığına(salaklık boyutundaydı maalesef) , Phoebus'ın sapıklığına, Başrahip'in saplantılılığına ve Quasimodo'nun yanlış kişilere olan bağlılığına saydım sövdüm.
Ama kitabın sonunda içimin yağları erimedi desem yalan olur :)
Okuyun, sizin de içinizdeki yağlar erisin :)
'Çocukluk' kavramının artık 90'larda kaldığını düşünenler çoğunlukta bugün. Çünkü o zamanlarda böyle yüksek binalar yoktu, yeşil alanlar daha fazlaydı, daha güvenliydi sokaklar ve insanlar daha
Bu kitabı, daha doğrusu bu seriyi okumakta geç kalmış olmakla birlikte filmlerini izlemek için de geç kalmıştım. Kitaba çok büyük şevkle başladım. Şimdi böyle söyleyince sanki kitabı beğenmemiş gibi bir izlenim yarattım sanki :) Ancak öyle değil. Kitabı okurken yaptığım en büyük hata filmi izlemem oldu. Hatta filmler desem daha doğru olur. Sonunu bilsem de bitirebildim kitabı :)
Üç şiir, üç şiirin resimlerle zenginleştirilmiş hali...
O kadar güzel ki, resimleri suratımda belli belirsiz bir tebessümle inceleyip okuduğum satırlarla bağdaştırdım hep.
En beğendiğim son resim oldu ama. Gün batımı, koca bir ağaç, ağacın gölgesinde oturmuş bir adam, adamın elinde bir kitap.
Olmak istediğim yer, yaşamak istediğim an :)