“Ne sandınız, o zaman Tanrı vardı. Onunla aramıza dünya girmemişti… İlkokulu bitirmiştim. Ellerimde zafiyet bezeleri… Sınavı kazanmalıydım. Hiç yolu yoktu başka okumanın.”
Vahşi doğayla sıkı bir işbirliği içinde olmayan kadın acıkır ve “kendini daha iyi hissetme”lerden, “beni yalnız bırak”lardan ve “lütfen-beni sev”lerden bir saplantıya düşer.
Bir anne kendi çocuğuna annelik ederken, kendisi de annelik görmüş olmalıdır. Bir kadının çocuğuyla ilişkisinde başkasına devrolunamaz tinsel ve fiziksel bir bağ bulunsa da, içgüdüsel Vahşi Kadın’ın dünyasında, kadın birdenbire kendi kendini biçimlendirmiş dünyevi bir anne haline gelemez.