Hasan
@Hs00
Kitap sabrın ve vakur bir direnişin romanı. Tolgonay'ın şahsında savaşın yıkıcılığını değil insanın ve toprağın her şeye rağmen devam eden o muazzam gücünü görüyoruz. Aytmatov en derin acıların bile emekle ve toprakla nasıl harmanlanıp kutsal bir sessizliğe dönüştüğünü usta işi bir dille anlatıyor. Umudunu ve vicdanını yitirmeyenlerin en büyük kayıplardan sonra bile nasıl kök salabildiğinin sarsıcı bir kanıtı.
Reklam
Puan vermedi
Kitap benim için Hakan Günday külliyatının en saf acı taşıyan kitaplarından biri. Zargana karakterinin o mutlak sessizliği aslında topluma aileye ve insanın çiğ doğasına atılmış en büyük tokat. Kitabı okurken kendimi çoğu zaman nefesimi tutarken buldum çünkü Günday’ın cümleleri birer cerrah neşteri gibi en saklı yaralarımıza dokunuyor. Kendi dünyasına hapsolmuş bu çocuğun hikayesi aslında hepimizin içindeki o anlaşılamama korkusunun büyütülmüş bir hali gibi. Zargana bize şunu fısıldıyor bazı yaralar asla kapanmaz sadece onlarla yaşamayı ve onların dilini öğrenirsiniz. Eğer ruhunuzun en karanlık odalarında dolaşmaya cesaretiniz varsa bu kitap sizi paramparça edip yeniden birleştirecek.
Kitap yağmurlu bir günde kahvenizi alıp ruhunuzu dinlendirmek ama bir yandan da hayatın gerçekleriyle yüzleşmek istediğinizde sığınabileceğiniz bir liman. Duyguların bu kadar saf ve akıcı işlendiği kitaplar insanın kalbinde her zaman ayrı bir yer ediniyor.
Kitap tarihin tozlu sayfaları arasında kaybolmayan zamansız bir ahlak dersi niteliğinde. Puşkin o yalın diliyle bize şunu hatırlatıyor şartlar ne kadar sert olursa olsun insanı insan yapan rütbesi değil vicdanı ve sözüne sadakatidir.
Kitap her cümlesiyle ruhun inceliklerine dokunan sabrın ve fedakarlığın sınırlarını zorlayan bir başyapıt. Modern dünyanın hızından yorulup duyguların o ağır ve derin sularına dalmak isteyen herkesin mutlaka içinden geçmesi gereken bir vadi burası.
Reklam