Hasan Demir
@Hsako13
Sevgili Fritzi,
Şu anda pek neşeli olduğumu düşünmeni istemem. Tersine, bu satırları geceleyin, uykusuz, kafamın içi o güzel geçmiş günlerin anılarıyla dolu, yazıyorum. İkimizin de yanlışları oldu. Böyle olsun hiç istemezdim. Bu dış ayrılış yüreğime hüzün veriyor. İç dünyamda hiç bir ayrılış duymuyorum. Belki de yine bir yakınlaşma olur. Zira şu sıra bir sürü ıvır zıvır ve can sıkıcı şeyler yüzünden hiç de yakın değiliz birbirimize. Biliyorum, bensiz olmanın sana ne denli acı vereceğini! Fakat kaybın pek büyük sayılmaz. Ben eskisi gibi değilim, artık; insanlardan kaçan, kabuğuna çekilmiş biri oldum. Sadece çalışmaktan bir sevinç duyabiliyorum. Nelerden ve nelerden ayrı düşmüş olduğumu, anlıyorsun değil mi?
"O korkusuz, güçlü kuvvetli adamın yüzü idam sehpasına çıkarken kağıt gibi bembeyazdı. Ağlıyordu. Olacak şey mi..? Korkunç bir şey değil miydi bu..? Peki ama, korkudan kim ağlar..? Hiç de çocuk olmayan, ömründe bir kez bile ağlamamış kırk beş yaşında bir insanın korkudan ağlayabileceğini düşünmezdim. O anda ruhunda neler olmaktadır, ruhu nasıl kıvranmakta, sarsılmaktadır..? Ruhun küçük düşürülmesi, aşağılanmasıdır bu, başka bir şey değil..! Kutsal kitapta "Öldürmeyeceksin" yazar. O birini öldürdü diye şimdi onu öldürüyorlardı. Olacak şey miydi bu..?"
