Hasan Demir
@Hsako13
"Daha dün ruhlarının yalnızlığında hasta odalarının loşluğunda çabucak ölmeyi arzulayanlar; başkalarının yaşamını ve mutluluğunu görünce nasıl da yaşamak istiyorlar?"
Sayfa 224
Sevgili Fritzi,
Şu anda pek neşeli olduğumu düşünmeni istemem. Tersine, bu satırları geceleyin, uykusuz, kafamın içi o güzel geçmiş günlerin anılarıyla dolu, yazıyorum. İkimizin de yanlışları oldu. Böyle olsun hiç istemezdim. Bu dış ayrılış yüreğime hüzün veriyor. İç dünyamda hiç bir ayrılış duymuyorum. Belki de yine bir yakınlaşma olur. Zira şu sıra bir sürü ıvır zıvır ve can sıkıcı şeyler yüzünden hiç de yakın değiliz birbirimize. Biliyorum, bensiz olmanın sana ne denli acı vereceğini! Fakat kaybın pek büyük sayılmaz. Ben eskisi gibi değilim, artık; insanlardan kaçan, kabuğuna çekilmiş biri oldum. Sadece çalışmaktan bir sevinç duyabiliyorum. Nelerden ve nelerden ayrı düşmüş olduğumu, anlıyorsun değil mi?
"O korkusuz, güçlü kuvvetli adamın yüzü idam sehpasına çıkarken kağıt gibi bembeyazdı. Ağlıyordu. Olacak şey mi..? Korkunç bir şey değil miydi bu..? Peki ama, korkudan kim ağlar..? Hiç de çocuk olmayan, ömründe bir kez bile ağlamamış kırk beş yaşında bir insanın korkudan ağlayabileceğini düşünmezdim. O anda ruhunda neler olmaktadır, ruhu nasıl kıvranmakta, sarsılmaktadır..? Ruhun küçük düşürülmesi, aşağılanmasıdır bu, başka bir şey değil..! Kutsal kitapta "Öldürmeyeceksin" yazar. O birini öldürdü diye şimdi onu öldürüyorlardı. Olacak şey miydi bu..?"
"Ruth ne tembel ne de neşeli bir kız. Kendi yarattığı bir düş aleminde kendini tüketmeye alışmış sadece. Böylece bir bakıma kendi yaşının ötesine geçiyor, bir bakıma da gerisinde kalıyor. Daha önce hiç bu kadar dengesiz bir gelişimle karşılaşmamıştım. Bunu zamanında durduramazsak Ruth düş gücüyle kendi kendini hasta etme riski altında."
