Bu kadar kitap okumak ona tabiyata aykırı bir işgence geliyordu. “Bunca kağıt, vakit, mürekkep harcanarak doldurulan bu yapraklar ne işe yarayacak? Bütün bu ders kitaplarından ne çıkacak? Ne diye koşmaktan, oynamaktan zorla kendini yoksun etmeli? Bunun sonu yok ki… Ne zaman yaşayacağım ben?”
“Zaman tüm yaraların ilcıdır, bu da
geçer. Bu da unutulur gider,” demek kolaydır; tabii işin içindeki siz değilseniz. Ama söz konusu durumu yaşayan sizseniz zaman geçmek bilmez, insanlar hiçbir şeyi unutmaz ve asla değişmeyen bir şeyin ortasına saplanıp kalırsınız.