insan olmay, ögreniriz. Yollarin Çatallandığı yerlerde ahlâkin
ve vicdanın izlerini takip ederek insan oluruz. Hepimiz kendi hayat duvarımızın acemi boyacısıyız, kendi acımıza ve başkalarının acılarına
dokunarak ilerler, olgunlaşır ve bütün renkleriyle hayatın künhüne
varırız. Ya da kendi ruhumuza bile bakamaz, uçurumlarımızla yüzleşmeyi göze alamaz ve kendini kandırmanın serin mevsiminde
kalakalırız. (Künh: Bir seyin asli, öz, kök)
Soğuk bir ruh bu. Kör bir karanlıkta görmeye çalışan. Yalnızlığa gömülü
ama kalabalık. Sıcak bir dünyada buzdan duvarlarla kaplı. Ve bu ruhu yaratan acilar, ihanetler, yalanlar, iyi olmayan şeyler... Size minnettarim.