Zehra
@Huzurumkitaplar
Huzurumun içte olduğunu anladığımdan beri kalamıyorum kalabalıklarda.
İnsanlar gözlerini kaybettiklerinde değil, vicdanlarını kaybettiiklerinde körleşir. Körlüğün en tehlikeli biçimi, görmek istememektir. Bu körlük, toplumları felakete sürükler; çünkü görmeyen gözden çok, duymayan vicdan felakettir.
Hayat çok acımasızdı.Yazdığı karakteri öldürmeye kıyamadığı adamın sevdiğini elinden almıştı.
Mademki insanlar birbirine acı veriyordu, o zaman en güzel şey hayata meydan okumak ve mutlak bir yalnızlığı seçmekti.
İyiliğin anlamını yitirdiği bir çağda iyi kalabilmek, ahlaki bir görev değil, varoluşsal bir karardır. Çünkü insanı insan yapan, kötülüğün yokluğu değil; kötülük mümkünken insan kalabilmeyi seçmesidir.
Her şeyin geçip gittiğine, yaşadıklarımızın geçmişte kaldığına kim inandırabilir bizi? Anılarımızı avuç dolusu su gibi her sabah yüzümüze çarpmanın işe yaramayacağına kim inandırabilir?
