Zat-ı Şahane
@Hwactlkya
twitter.com/CatalkayaHavva?...
Masallarda peri çıkar karşınıza, gerçek hayatta öğretmen...
331 okur puanı
Mart 2020 tarihinde katıldı
Masumiyet Müzesi- Orhan Pamuk
Masumiyet Müzesi her şeyden önce aşk hakkında bir düşünmedir. Bir hikâye anlatmaktan çok, sevmenin ne anlama geldiğini sorgulatır. Okurken olaylardan çok duygunun kendisine takılıp kaldım. Çünkü bu romanda aşk, mutlu eden bir şey olmaktan ziyade insanın hayatına yerleşen, onu dönüştüren bir hâl olarak var.
Kemal’in sevgisi zamanla azalmıyor; bekledikçe, acı çektikçe büyüyor. Vazgeçememesi beni derinden etkiledi. Bu aşk karşılık beklemeden sürüyor ve tam da bu yüzden ağırlaşıyor. Onun yaşadığı şey bir tercih mi, bir kader mi diye düşünmeden edemedim.
Kemal’e üzüldüm. Çektiği acı gösterişli değil, sessiz ve içten. Yıllar boyunca aynı duyguyla yaşamak, ondan kaçamamak bana çok insani geldi. Bugün içinde bulunduğumuz çağda böyle bir sevgi neredeyse yok; her şeyin hızla tüketildiği bir dünyada, yıllarca süren bu duygu bana çok uzak ama bir o kadar da çarpıcı geldi.
Kitap bittiğinde etkisinden uzun süre çıkamadım. Çünkü Masumiyet Müzesi bana aşkın sadece iki kişi arasında yaşanan bir şey olmadığını; bazen insanın kendi içinde büyüttüğü, vazgeçemediği bir düşünce olduğunu hissettirdi. Bu yüzden bu roman benim için, aşkı anlatmaktan çok onu düşündüren, içimde sessiz ama kalıcı bir iz bırakan bir kitap oldu.
Masumiyet Müzesi
Orhan PamukAlıntı
Masumiyet Müzesi her şeyden önce aşk hakkında bir düşünmedir. Bir hikâye anlatmaktan çok, sevmenin ne anlama geldiğini sorgulatır. Okurken olaylardan çok duygunun kendisine takılıp kaldım. Çünkü bu romanda aşk, mutlu eden bir şey olmaktan ziyade insanın hayatına yerleşen, onu dönüştüren bir hâl olarak var.
Kemal’in sevgisi zamanla azalmıyor; bekledikçe, acı çektikçe büyüyor. Vazgeçememesi beni derinden etkiledi. Bu aşk karşılık beklemeden sürüyor ve tam da bu yüzden ağırlaşıyor. Onun yaşadığı şey bir tercih mi, bir kader mi diye düşünmeden edemedim.
Kemal’e üzüldüm. Çektiği acı gösterişli değil, sessiz ve içten. Yıllar boyunca aynı duyguyla yaşamak, ondan kaçamamak bana çok insani geldi. Bugün içinde bulunduğumuz çağda böyle bir sevgi neredeyse yok; her şeyin hızla tüketildiği bir dünyada, yıllarca süren bu duygu bana çok uzak ama bir o kadar da çarpıcı geldi.
Kitap bittiğinde etkisinden uzun süre çıkamadım. Çünkü Masumiyet Müzesi bana aşkın sadece iki kişi arasında yaşanan bir şey olmadığını; bazen insanın kendi içinde büyüttüğü, vazgeçemediği bir düşünce olduğunu hissettirdi. Bu yüzden bu roman benim için, aşkı anlatmaktan çok onu düşündüren, içimde sessiz ama kalıcı bir iz bırakan bir kitap oldu.
Masumiyet Müzesi
Orhan Pamuk
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Hayat İmkansız – Matt Haig1000Kitap
Bu kitabı merak ederek aldım ama benim için beklentimi karşılamadı. Okuması kolay, dili akıcı; bunu inkâr edemem. Ancak kitap boyunca anlatılanlar bana oldukça yüzeysel geldi.
Evrensel mesajlar var, hayata dair doğru cümleler söyleniyor ama bu cümlelerin arkasında güçlü bir duygu yoğunluğu hissetmedim. Okurken söylenenlere katıldım ama içimde bir karşılığı oluşmadı. Kitap bana dokunmadı, beni içine çekmedi.
Bitirdiğimde aklımda kalan bir sahne, bir cümle ya da bir his olmadı. Her şey yerli yerinde, düzgün ama mesafeli gibiydi. Bu yüzden kitapla aramda bir bağ kuramadım.
Belki bazı okurlar için anlamlı olabilir; fakat benim için yüzeyde kalan, bana hitap etmeyen ve merakla aldığım hâlde beklediğim etkiyi yaratmayan bir kitap olarak kaldı. 
Hayat İmkânsız 
Matt Haig
Hayat İmkânsız Matt HaigMeg Mason – Keder ve Mutluluk1000Kitap
Keder ve Mutluluk okurken kendimi sık sık durup düşünürken bulduğum bir kitap oldu. Bazı cümleleri okurken “bunu ben de hissettim” dedim, bazı yerlerdeyse uzun süre sessiz kaldım. Çünkü bu kitap, insanın içindeki karmaşayı, anlatmakta zorlandığı hâlleri ve bazen kendine bile açıklayamadığı duyguları çok tanıdık bir yerden anlatıyor. Bu yüzden okurken sadece bir hikâye takip etmedim; yer yer kendimle karşılaştım.
Anlatıcı kadın, dışarıdan bakıldığında hayatın içinde gibi görünse de iç dünyası oldukça parçalı. Duyguları net değil, düşünceleri dağınık ve çoğu zaman ne hissettiğini kendisi bile tam olarak çözemiyor. Kitap bu hâli yumuşatmıyor, toparlamaya çalışmıyor. Okuru da bu karmaşanın içine alıyor. Zaman geçişleri, anlatımdaki kopukluklar ve ani değişimler bilinçli bir tercih gibi; çünkü okurken biz de onun zihnindeki düzensizliği hissediyoruz.
Hikâye ilerledikçe bu iç karmaşanın bir ruhsal rahatsızlıkla bağlantılı olduğunu fark ediyoruz ama bu durum kitapta sürekli öne çıkarılan bir etiket hâlinde durmuyor. Daha çok karakterin hayatla, ilişkilerle ve kendisiyle kurduğu bağın arka planında varlığını hissettiriyor. Evlilikte yaşanan kırılmalar, aile içindeki mesafeler ve özellikle anlaşılmama hissi bu yüzden bu kadar derin ve gerçek geliyor.
Beni en çok etkileyen şey, karakterin kendini sürekli açıklamak zorunda hissetmesi oldu. Neden böyle hissettiğini, neden bazen geri çekildiğini, neden herkes gibi olamadığını anlatma çabası… Ama ne kadar anlatırsa anlatsın, çoğu zaman eksik anlaşılması. Bu kitapta beni yakalayan yer tam olarak burasıydı. Çünkü bazen insan, derdini anlatmaktan çok yoruluyor.
Keder ve Mutluluk, mutlu olmayı vaat eden bir kitap değil. Daha çok, bazı insanların hayatla aynı hızda ilerleyemediğini, bazı duyguların kolay geçmediğini ve bunun bir
PAL SOKAĞI ÇOCUKLARI, Ferenc Molnar
Ferenc Molnar 
Pal Sokağı Çocukları
Pal Sokağı Çocukları benim için sadece bir çocukluk hikâyesi değil, çocukların dünyasında yaşanan en gerçek, en ağır duyguların anlatıldığı bir kitap oldu. Sayfalar ilerledikçe şunu fark ettim: Bu kitapta anlatılan şey bir arsa kavgasından çok daha fazlası. Aidiyet duygusu, birlikte olmanın verdiği güç, sadakat ve adalet arayışı var satır aralarında. Çocuk olmalarına rağmen verdikleri mücadele, yetişkinlerin çoğunun gösteremediği bir duruşu barındırıyor.
Pal Sokağı onlar için sadece bir oyun alanı değil; var olabildikleri, kendilerini değerli hissettikleri tek yer. Bu yüzden verdikleri mücadele bana çok masum ama bir o kadar da ağır geldi. Her karakter farklı bir duyguyu temsil ediyor aslında. Kimi liderliği, kimi cesareti, kimi de korkuya rağmen doğru olanı yapmayı… Ama içlerinden biri var ki kitabın kalbine en çok o dokunuyor: Nemecek.
Nemecek beni en çok etkileyen karakter oldu. Hep arka planda kalan, ciddiye alınmayan, sesi duyulmayan bir çocuk. Ama iç dünyası o kadar derin ki… Kimse fark etmese de o her şeyi fazlasıyla hissediyor. Kendini ispat etmeye çalışmadan, gösteriş yapmadan doğru bildiğini yapıyor. Onun sessiz cesareti, okurken defalarca boğazımı düğümledi. Bazen en güçlü insanlar en sessiz olanlar oluyor; Nemecek bunu çok acı ama çok gerçek bir şekilde gösteriyor.
Kitabın dili sade ama duygusu ağır. Özellikle arkadaşlık kavramı çok çıplak bir hâlde karşımıza çıkıyor. Birlikteyken güçlü, yalnız kalınca savunmasız olma hâli çok gerçek anlatılmış. Çocukların birbirlerine karşı zaman zaman acımasız olabilmesi, farkında olmadan kırmaları da hikâyeyi daha samimi kılıyor. Çünkü bu kusursuz bir dostluk hikâyesi değil; gerçek bir hikâye.
Ve kitabın sonu…
Açıkçası beni çok üzdü. Uzun süre etkisinden çıkamadım. İnsan ister istemez “Buna gerek1000Kitap
Ferenc Molnar Pal Sokağı Çocukları
Pal Sokağı Çocukları benim için sadece bir çocukluk hikâyesi değil, çocukların dünyasında yaşanan en gerçek, en ağır duyguların anlatıldığı bir kitap oldu. Sayfalar ilerledikçe şunu fark ettim: Bu kitapta anlatılan şey bir arsa kavgasından çok daha fazlası. Aidiyet duygusu, birlikte olmanın verdiği güç, sadakat ve adalet arayışı var satır aralarında. Çocuk olmalarına rağmen verdikleri mücadele, yetişkinlerin çoğunun gösteremediği bir duruşu barındırıyor.
Pal Sokağı onlar için sadece bir oyun alanı değil; var olabildikleri, kendilerini değerli hissettikleri tek yer. Bu yüzden verdikleri mücadele bana çok masum ama bir o kadar da ağır geldi. Her karakter farklı bir duyguyu temsil ediyor aslında. Kimi liderliği, kimi cesareti, kimi de korkuya rağmen doğru olanı yapmayı… Ama içlerinden biri var ki kitabın kalbine en çok o dokunuyor: Nemecek.
Nemecek beni en çok etkileyen karakter oldu. Hep arka planda kalan, ciddiye alınmayan, sesi duyulmayan bir çocuk. Ama iç dünyası o kadar derin ki… Kimse fark etmese de o her şeyi fazlasıyla hissediyor. Kendini ispat etmeye çalışmadan, gösteriş yapmadan doğru bildiğini yapıyor. Onun sessiz cesareti, okurken defalarca boğazımı düğümledi. Bazen en güçlü insanlar en sessiz olanlar oluyor; Nemecek bunu çok acı ama çok gerçek bir şekilde gösteriyor.
Kitabın dili sade ama duygusu ağır. Özellikle arkadaşlık kavramı çok çıplak bir hâlde karşımıza çıkıyor. Birlikteyken güçlü, yalnız kalınca savunmasız olma hâli çok gerçek anlatılmış. Çocukların birbirlerine karşı zaman zaman acımasız olabilmesi, farkında olmadan kırmaları da hikâyeyi daha samimi kılıyor. Çünkü bu kusursuz bir dostluk hikâyesi değil; gerçek bir hikâye.
Ve kitabın sonu…
Açıkçası beni çok üzdü. Uzun süre etkisinden çıkamadım. İnsan ister istemez “Buna gerekBir Kadının Yaşamından Yirmi Dört Saat
Stefan Zweig 
Bir Kadının Yaşamından Yirmi Dört Saat
Stefan Zweig’in “Bir Kadının Yaşamından Yirmi Dört Saat” adlı eseri, insan ruhunun sınırlarında dolaşan sessiz bir fırtına gibi. İlk bakışta sade bir hikâye gibi görünse de, aslında bir insanın içsel dönüşümünü, bastırılmış duyguların taşkınlığını ve toplumun görünmez yargılarını derin bir biçimde sorgulayan bir metin.
Benim bakış açımdan bu kitap, bir kadının “yasak” sayılan bir duyguyu yaşaması kadar, kendini fark etme cesaretinin hikâyesi. Yazar, yalnızca bir günün içinde geçen olayları anlatırken, bir ömrün vicdan muhasebesini, pişmanlıklarını ve tutkularını da aynı potada eritiyor.
Romanın merkezindeki kadının yaşadığı içsel çelişki bana göre sadece bir aşk hikâyesi değil; bir insanın kendi kalbiyle yüzleşme anı. Kadın, yıllardır toplumsal rollerin içinde sessiz kalmış, doğru olanla tutku arasında sıkışmış bir ruha sahip. Onun yaşadığı o 24 saat, sıradan bir gün gibi değil — bir ömürlük bastırılmış duygunun dışa vurumu.
Zweig’in dili zarif, ama her cümlenin altında bir sarsıntı var. Okurken karakterin yaşadığı utancı, korkuyu, hatta kendine duyduğu öfkeyi hissediyorsun. Çünkü bu hikâye, kadın olmanın yükünü sadece 20. yüzyılın değil, her çağın aynasında gösteriyor.
Ve bence kitabın en güçlü tarafı şu: Zweig, yargılamıyor. Kadını ne kahraman ne günahkâr yapıyor. Sadece insan yapıyor.
Kitabı bitirdiğimde içimde “bir hata insanı yok etmez; ama bastırılmış bir his insanı tüketir” düşüncesi kaldı.
O yüzden bu eser bana göre, sadece bir kadının hikâyesi değil; her insanın içindeki sessiz çığlığın romanı.
Stefan Zweig Bir Kadının Yaşamından Yirmi Dört Saat
Stefan Zweig’in “Bir Kadının Yaşamından Yirmi Dört Saat” adlı eseri, insan ruhunun sınırlarında dolaşan sessiz bir fırtına gibi. İlk bakışta sade bir hikâye gibi görünse de, aslında bir insanın içsel dönüşümünü, bastırılmış duyguların taşkınlığını ve toplumun görünmez yargılarını derin bir biçimde sorgulayan bir metin.
Benim bakış açımdan bu kitap, bir kadının “yasak” sayılan bir duyguyu yaşaması kadar, kendini fark etme cesaretinin hikâyesi. Yazar, yalnızca bir günün içinde geçen olayları anlatırken, bir ömrün vicdan muhasebesini, pişmanlıklarını ve tutkularını da aynı potada eritiyor.
Romanın merkezindeki kadının yaşadığı içsel çelişki bana göre sadece bir aşk hikâyesi değil; bir insanın kendi kalbiyle yüzleşme anı. Kadın, yıllardır toplumsal rollerin içinde sessiz kalmış, doğru olanla tutku arasında sıkışmış bir ruha sahip. Onun yaşadığı o 24 saat, sıradan bir gün gibi değil — bir ömürlük bastırılmış duygunun dışa vurumu.
Zweig’in dili zarif, ama her cümlenin altında bir sarsıntı var. Okurken karakterin yaşadığı utancı, korkuyu, hatta kendine duyduğu öfkeyi hissediyorsun. Çünkü bu hikâye, kadın olmanın yükünü sadece 20. yüzyılın değil, her çağın aynasında gösteriyor.
Ve bence kitabın en güçlü tarafı şu: Zweig, yargılamıyor. Kadını ne kahraman ne günahkâr yapıyor. Sadece insan yapıyor.
Kitabı bitirdiğimde içimde “bir hata insanı yok etmez; ama bastırılmış bir his insanı tüketir” düşüncesi kaldı.
O yüzden bu eser bana göre, sadece bir kadının hikâyesi değil; her insanın içindeki sessiz çığlığın romanı.