Edebi değeri olan romanlarda karakterler her zaman doğruyu yapmak zorunda değildir ve evrensel ahlak kurallarına aykırı konular da yazılabilir ama yine de bu şekilde yazıldığında yazarın böyle bir özgürlüĝünün olmadığı aksine yol gösterici olması gerektiğini savunanlarca eleştirilir. Bu kitabın edebi bir amacı olmadığı, sadece insanlara yanlışlıkları anlatmak gibi bir misyon edindiğini düşününce kitaptaki insanlığı kurtarmak için gelen aedenliler ve anlatıcının kullandığı dil çok önemli oluyor. Yani yazılan her şey doğru olduğuna inanılan ve savunulan şey oluyor. O yüzden bazı yerler beni çok rahatsız etti.
Yazarı da edebi bir değeri olmadığını söylediği ve kitaptan da çok net anlaşıldığı için onu hiç söylemiyorum.
Kitabı akıcı bulsam da kurgusu bana şöyle hissettirdi; dünyadaki bütün haksızlıkları, kötülükleri, saçmalıkları sıralayım sonra bunları kurgulayarak anlatayım. 600 küsür sayfa boyunca hep aynı şeyi okuyormuş gibi sıkıldım, aşağılık insansılar ve onların kokuşmuşlukları.
Takıldığım bir diğer konu ve bence çok önemli olan bir nokta var ki sonje nin numiye olan ilgisinin hep cinsellikten kaynaklanmasi...
Bir aedenli olan sonjenin evrimdeki yeri düşünülürse numiden etkilenmesine neden olan şeyin cinsellik olması bana çelişkili geldi ...kitabın tamamında küçümsediği ve garip bulduğu numiye olan ilgisi hep numinin kıvrak beli, yuvarlak kalçası , memeleri , dolgun dudakları...
Sonjenin numide ilgisini çeken hep bu kısımlar.. son olaya kadar numiyi hep eleştirdi ve yaptığı hiçbir şeyi takdir etmedi. Cinsel olarak etkilendiğinin kendisi de farkında olduğu için bu hislerini bastırması takdire şayan tabiki ama yine de numi de gördüğü ve onda hayranlık uyandıran başka bir duyguya yer verilmemiş olması bana eksik geldi ...
Birkaç alıntı