A.F.A.
@Ide_Ben
Koskocaman evrende zerre kadar biri. Cürmü büyük, kendisi küçük.
Sekoya Meclisi Kitabının Yazarı
Öğretmen
Yüksek Lisans
Niğde
ÇILDIR
39 okur puanı
Aralık 2020 tarihinde katıldı
Reklam
Emanet Hikâyeler: Necip Tosun’un Edebiyata Saygı DuruşuAlıntı
Necip Tosun'un Emanet Hikâyeler eseri, edebi mirasa duyulan derin bir saygının ve bu mirası yeni bir bakış açısıyla yorumlamanın izlerini taşıyor. Tosun, Türk hikâyeciliğinin ustalarına selam durarak, onların kaleminden çıkan hikâyeleri adeta yeniden canlandırıyor.
Bu eser, "emanet" kavramının derin anlamını yansıtıyor: Hikâyeler, yazıldıkları dönemin ruhunu, yazarların acılarını, sevinçlerini ve dünyaya bakışlarını içinde barındırır. Tosun, bu hikâyeleri yalnızca aktarmakla kalmıyor, onlara kendi üslubunu da ekleyerek, geçmişle bugünü buluşturan bir köprü kuruyor.
Her bir hikâye, bireysel ve toplumsal hafızaya dair izler taşıyor. Tosun’un bu yaklaşımı, edebi metinlerin zaman içinde nasıl dönüştüğünü ve farklı yorumlarla nasıl yeniden hayat bulduğunu gösteriyor. Okur, bu eserde yalnızca hikâyelerin içeriğine değil, aynı zamanda edebiyatın zamansız doğasına da tanıklık ediyor.
Sonuç olarak, Emanet Hikâyeler, bir yazarın kendi sesini bulma çabası kadar, edebi geçmişe duyulan vefanın da bir ifadesidir. Necip Tosun, bu eseriyle, hikâyelerin yalnızca yazıldığı dönemde değil, sonraki kuşaklar için de anlam taşıyabileceğini gösteriyor.
Sürgünün Çığlığı..Alıntı
Cengiz Dağcı'nın 'Onlar da İnsandı' romanı, sadece bir sürgün hikayesi değil, insan olmanın ne anlama geldiğini sorgulatan derin bir iç yolculuktur. Kırım Türklerinin yitip giden topraklarıyla birlikte, kimliklerini ve onurlarını da koruma çabasını anlatırken, aslında insanın varoluşsal mücadelesine ayna tutar. Dağcı’nın kalemi, acının dilini konuşur; ama bu dil, ne bir ağıt ne de bir öfke çığlığıdır. Bu, insan olmanın en saf haliyle, sabırla ve umutla direnişini fısıldayan bir sestir.
Bu eseri okurken, kaybedilen sadece bir vatan değil, insanın kendine dair inancıdır. Dağcı, bize hatırlatır ki, sürgün sadece toprağın değil, insanın ruhunun da yersiz yurtsuz kalışıdır. Onun satırlarında, acı ve hüzünle örülen bu hikaye, bugün dahi içimizde bir sızı olarak kalır. Çünkü belki de hepimiz, bir gün bir şeylerimizi kaybederek, “onlar da insandı” demeye mecbur kalacağız.
Reklam