A.F.A.
@Ide_Ben
Koskocaman evrende zerre kadar biri. Cürmü büyük, kendisi küçük.
Sekoya Meclisi Kitabının Yazarı
Öğretmen
Yüksek Lisans
Niğde
ÇILDIR
39 okur puanı
Aralık 2020 tarihinde katıldı
Reklam
Hacı Murat: Tolstoy’un Asi KahramanıAlıntı
Tolstoy’un Hacı Murat’ı, sadece Kafkasya’nın sert coğrafyasında geçen bir hikâye değil, aynı zamanda özgürlüğün ve ihanete karşı duran bir insanın dramı. Hacı Murat, Çarlık Rusyası ile savaşan Dağıstanlı bir savaşçı olarak, hayatta kalmak için Ruslara sığınmak zorunda kalır. Ancak ne Rusların ne de eski yoldaşlarının gözünde tam anlamıyla güvenilir biridir. Bu ikili dünyada sıkışmış, ne tam olarak bir tarafın kahramanı ne de ötekinin düşmanı olabilmiştir. Bir zamanlar yanında savaştığı, Kafkas direnişinin güçlü lideri Şeyh Şamil’le yaşadığı çatışma ise onun kaderini belirleyen en büyük kırılmalardan biridir.
Tolstoy, burada insan doğasının çelişkilerini olağanüstü bir gözlem gücüyle anlatıyor. Hacı Murat, bir yandan cesur ve onurlu bir savaşçı, diğer yandan hayatta kalmak için farklı dengeleri gözetmek zorunda kalan bir adam. Kitabın sonunda yaşadığı trajedi, sadece onun hikâyesi değil, bireyin büyük güçler karşısındaki çaresizliğinin de bir simgesi. Tolstoy’un güçlü betimlemeleri ve gerçekçi anlatımıyla, bu roman yalnızca tarihi bir figürün öyküsü olmaktan çıkıp, evrensel bir insanlık durumunu yansıtan bir eser hâline geliyor.
İlişkilerin FelsefesiAlıntı
Üniversitede bir hocamın önerisiyle bu kitabı almıştım. Okurken özellikle dua kavramına yoğunlaşmıştım çünkü Buber, insanın Tanrı ile ilişkisinin doğrudan bir Ben-Sen ilişkisi olduğunu vurguluyordu. Oysa kitabı yeniden düşündüğümde, sadece dua ve Tanrı eksenli bir eser olmadığını, insanın dünyayla kurduğu tüm ilişkileri sorgulayan derin bir felsefi metin olduğunu fark ediyorum.
Buber, insanın dünyayı iki temel ilişki biçimiyle deneyimlediğini öne sürüyor: Ben-Sen ve Ben-O. Ben-Sen ilişkisinde karşıdaki kişi ya da varlık bir özne olarak kabul edilir, içten ve diyalojik bir bağ kurulur. Oysa Ben-O ilişkisinde, dünya nesnelleştirilir ve araçsallaştırılır. Modern toplumda bireylerin büyük ölçüde Ben-O ilişkisi içinde yaşadığını ve bunun insanı yalnızlaştırdığını savunur.
Buber’in varoluşçu düşünceyle kesişen noktaları da oldukça ilgi çekici. Sartre’ın bireyin yalnızlığına vurgu yaptığı bir dünyada, Buber başkalarıyla kurulan anlamlı ilişkilerin insanın varoluşunu şekillendirdiğini öne sürüyor. Bu yönüyle, felsefeye ve varoluşçuluğa ilgi duyan herkesin okuması gereken bir eser olduğunu düşünüyorum. Kitap, insanın kendisiyle, başkalarıyla ve nihayetinde Tanrı ile olan ilişkisini daha derinlemesine sorgulamak için güçlü bir zemin sunuyor.
