Zişan Dilman
@Ikra_kitabek
oldukça cahilimdir, ama epey okurum...
Şu anda okuduğu kitaplar
Hem kendimiz, hem de içinde bulunduğumuz toplumun bize dayattığı mükemmel olma, acından kaçınma eğilimimiz ( ki mükemmel olmak ve acı çekmemek imkansızdır) bizi sürekli kendimize ve başkalarına karşı ketum sert ve tahammülsüz olmaya itiyor... O sınavı kazanacağım, o insanla olacağım, o mesleği edineceğim, o eşyaya sahip olacağım, o arabayı alacağım, o tatile gideceğim gibi gibi..
Ve istediklerimize ulaşamayinca kendimize karşı derin bir öfke tiksinme ve yetersizlik hissi yaşıyoruz... Kitap bunların yersizliğini hayatta en önemli olan şeyin kendini ve acılarını olduğu gibi kabul edip, olduğun halinden memnun olmayı öğretiyor... Kendinize karşı daha şefkatli yaklaşmayı öğrendiğinizde hayretle ben şimdiye kadar neyin içinde yaşıyormuşum diyorsunuz... Uygulamalı ve bol meditasyonlu bir kitap olduğu için uzun sürebiliyor, ama ona rağmen çok akıcı.. 🩷
Yaşadığımız ağır travmaları kaldıramadığımızda farkında olmadan zihinsel çözülmeler yaşayabiliyoruz. Kendimizi hissetmekte zorlandiğimiz, kendimizi kendimize yabancı hissettiğimiz hatta kendimizi dışarıdan izliyor gibi hissettiğimiz zamanlar oluyor. Bunlar her insanın zaman zaman deneyimlediği şeyler olsa da, ağır travmatik durumlarda kronikleşebiliyor.. Ve en kötüsü de bunun farkına bile varamadan bir ömürü böyle yaşayabiliyoruz. Kendimize yabancı, hayata parçalı bakarak devam ediyoruz, otomatik pilotta yaşamaya.. Kitap bunun farkındalığını yaşatıyor.. gelelim dissosiyasyonun mantığına.....
Travma esnasında ( genelde çocukluk çağı travmalarında) yaşanan travmatik durumdan kendini korumak isteyen zihin ilginç bir savunma mekanizmasına giriyor. Parçalanma..
Yani kendinizi dışarıdan deneyimleyince, hissizleşince,
"Bu yaşananlar benim değil, başkasının başına geliyor" gibi bir ilizyon içinde rahatlatıyor zihnimiz kendini...
Böylelikle o duruma ve kendimize yabancılaşınca travmanin ağırlığından sıyrılıyoruz. Ama unutulmamalıdır ki, üstünü kapattığımız her şeyin altında kalırız.. biz unuttuk atlattık zannetsek bile, içimizin bir yanı, bir parçası o travma anına sıkışıp kalıyor. O sıkışan parçaları, anlamak görmek, ve hayata parçalı değil de daha bütünsel bakabilmek adına çok güzel ve faydalı kitap...
Biz kadınların yoğun duygularımızı bastırmamızın dürtüsel dışa vurumlarını çok güzel bir kurguyla anlatmış yazarımız.. hislerimizin yoğunluğunu, bir kadının gerçekten yaşamak isteyip de yaşayamadığı her türlü şeyin hayal kırıklığı, bazı şeylerin nasıl yarım kaldığını, yarım kalanların ağırlığı ile yaşamanın ne demek olduğunu anlatıyor..
Genç kız çeyizlerini biliriz, her çeyizde annenin kendine koyulan çeyizinden bir parça mutlaka olur, annemizin çeyizinde de anneannemizin... Oyalı türbentler, işlemeli mendiller, motifli patikler.. Peki ya manevi çeyizimiz? Annemizin hikayesineden bizim payımıza ne düştü....
Kitap içinde küçük küçük hikayeler barındıran çok güzel ve çok anlamlı yaşam hikayeleri anlatıyor... Çok akıcı... Bence her kızın çeyizinde korunmalı bu kitap...
Mükemmel bir içgörü kazandırıyor... Uygulamalara dikkat ederek olabildiğince içselleştirmeye çalışarak okudum ve kendimi daha önce hiç bu kadar iyi anlayamadığımı farkettim. Zihnimizde oluşan şemaları, ve nasıl değiştirebileceğimizi anlatıyor.
