Her duvar dar. Her duvar kapalı. Her duvar insanın
üzerinde bir baskı. Bu kentin her yerine daha önceki duvarlarımla birlikte gidiyorum.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Duvarlar yaşamımızdaki mezarlar mı.
Kent sokaklarında çıkan her benlik değiştirilmiş, takınılmış bir kişilik değil
mi.
Doyum içinde ayrılacağımı sandığım bu yaşamdan, zaman zaman
algılıyorsun ki, hiç de doyumla ayrılamayacaksın. Hiç yaşanmamış gibi.
Doymak mümkün mü.
Her sözü, insanın kendisi için söylediğine inanıyorsun.
Her söylenen söz, bir biçimde insanın kendi kendini onaylaması.