Oysa yaşam
genellikle insanın bir başına kalması. Uykuda. Uykuyu ararken. Derin
uykuların ötesinde bile zaman zaman düşünde sezinlemiyor mu insan
birbaşınalığın çaresizliğini. Yollarda. Okurken. Pencereden caddelere
bakarken.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Yaşamın, daha doğrusu yaşamın ortasında, tüm özlemlerimin doyumsuz
kaldığını nasıl da algılıyorum. Ama artık yorulmaksızın aramak yok.
Aranan yaşantılar arandı. Yaşandı. Bir kısmı gömüldü. Yeniden toprak oldu
Her sevginin başlangıcı ve süreci, o sevginin bitişinin getireceği boşluk ve
yalnızlık ile dolu. Belirsizlikler arasında belirlemeye çalıştığımız yaşam
gibi.
Ve
birdenbire, şimdiye dek hiç algılamadığım bir duygu gelip beni buluyor:
Bırakılmışlığın Tadı