Onlarla yaşadım, onlarla sevdim, sevdiğimi sandım, ama belki de ne sevdim, ne yaşadım. Her iki olgunun izdüşümünü algıladım.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
İnsan yirmi yaşında ya toplumun akılla bağdaşmayan
düzenine girer ya da var olur. Uyum istemiyor, var olmak istiyor. Gidiyor.
Sınırlarını zorluyor. Ben de gidiyorum. Henüz uyum duyacağım hiçbir şeyle
karşılaşmadım.
Bir yüksekliğin, bir başıma olduğum bir yüksekliğin en ucundayım. İnemiyorum. Yaşayamıyorum. Ölemiyorum.
Hiç değilse acıları dönüştürecek
sözcüklere sahip olduğumu düşündüm. Ama diğer insanlar, acılarını,
yaşantılarını, uykusuz gecelerini, umut ve umutsuzluklarını ne yapıyorlar.