Kimse mükemmel değil. Bazen insanlardan kusursuz olmalarını beklersiniz ve kusursuz olamadıkları için onlardan sonsuza kadar nefret edersiniz, oysa onların suçu değildir, sizin suçunuz da değildir. Yalnızca sahip olamadıkları için size veremeyecekleri bir şeyi istemişsinizdir.
Evrende bir tür düzen var, en azından. Bazen bunu hissediyorum. Belli müzikleri dinlerken veya sanat eserlerine bakarken. Kulağa tuhaf gelebilir ama satranç oynarken bile. Sanki düzen öyle derin ve güzel ki hepsinin altında bir şeyler olması gerektiğini hissediyorum. Başka zamanlarda yalnızca kaostan ibaretmiş ve başka hiçbir şey yokmuş gibi geliyor. Belki de bu düzen düşüncesi bir tür evrimsel avantajdan kaynaklanıyordur ya da her neyse. Örüntü olmayan yerde örüntüler görüyoruz dur. Bilemiyorum. Kendimi yeterince ifade edemiyorum. Ama o güzellik hissini deneyimleyince Tanrı'ya inanıyorum. Sanki herşeyin arkasında bir anlam yatıyormuş gibi geliyor.