Özgürlük Kitaplarda
@InLibrisLibertas
“Hiçbir gemi bizi bir kitap kadar uzaklara götüremez.“
Şu anda okuduğu kitaplar
“Umut kayıp değil, yalnızca yanlış yerde aranıyor..”
Ve seri biter..
Final her ne kadar acele gelmiş olsa da çok severek okuduğum bir seri oldu.Yazarın anlatım tarzı, karakterlerin derinliği, içsel sorgulamalar hepsi çok iyiydi.Kurgu harikaydı.Bu kadar uçuk şeylerin bir tek bana aşırı mantıklı geliyor olmasını kesinlikle kabül etmiyorum :D Bence hepimize mantıklı göründüğü anlar vardı.İki puan kırmamın sebebi Goddard (ismini yanlış yazmış olabilirim) karakterinin her yaptığı şeyden yırtmasıydı.Böyle olunca da o karakter benim gözümde gerçekliğini yitiriyor. Yani hadi ama.Bir tane adam yahu.Bir orduyla falan da dolaşmıyor.Bir taneniz de bırakın indirmeyi teşebbüs bile etmediniz ya.Şaşıp kalıyorum.Tamam yine kazanan kötü olsun ama o kadar da kolay olmamalı her şey.Bi diğer sebep ise sonunun çok oldu bittiğe gelmiş olması.Yazar biraz daha uzatabilirdi.Ya da biraz daha yaymayı tercih edebilirdi.Ama öyle olmadı maalesef “Dur bi dakika ne oldu öyle, ay sakın yapma, aa gitti..” falan derken kitap bitiverdi.Olsundu.Çok daha zayıf seriler gördüm onlar bunun yanında solda sıfır kalır.
Ne olursa olsun bu seriyi şiddetle tavsiye ediyorum.Mantık çerçevesinden çıkmayan, anlatımı güzel bir bilimkurgu arıyorsanız hiç düşünmeden bu seriyi alın.Pişman olmayacaksınız.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Ne diyebilirim ki?En az birinci kitap kadar harikaydı.Hatta bi tık daha üstündeydi diyebilirim.Çünkü daha fazla karakter ve olaylar içeriyordu.Hem de nasıl olaylar..Okuyorsunuz ve düşünüyorsunuz bunun sonu nereye varacak?Bunlar neden yaşanıyor şu an?Sonra kitabın sonlarına yaklaşıyorsunuz ve tüm bu şeyler birleşip bir bütün haline geliyor.Ve heyecanla kitabın kapağını bırakıyorsunuz.Kesinlikle daha fazla potansiyeli var ve yazar istese bunu başarabilecek bi kalitede yazıyor.Ama bu haliyle de çok güzel ve daha fazla okura hitap edeceği de bi gerçek.Bilimkurgu türünü seviyorsanız bir an bile düşünmeyin başlayın.O kadar akıcı bi hikayeye sahip ki nasıl bittiğini anlayamayacaksınız bile :)
Ba-yıl-dım!Tek kelimeyle harikaydı.
Ölümsüzlüğün formülü bulunan bir çağda geçiyor hikaye.Ne açlık ne hastalık ne savaş tehdidi kalmış.Yapay Zeka (Fırtına Bulutu) hayatların merkezinde.Ve hiç de korkulduğu gibi dünyayı esir almış falan değil.Tam tersine insanların hayatlarını kolaylaştıran, sonsuz bilgiye sahip, her bir insanın önemli önemsiz her anısını, her bilgisini arşivleyen yapay bir bellek.İnsanlar mutlu ve huzurlu.Tek problem artan nüfusu belirli bi sevide tutmak.Bunun için de Tırpan adı verilmiş kişiler var.Bir insanın canını alabilecek tek kişi onlar.Kanunların üstünde görülen bir cemiyette aitler.Ama insanlar bunu doğal buluyor, hatta bazıları kutsal bir görev olarak görüyor.Çünkü Fanilik Çağında yılda 60-65 milyon insan ölüyorken, diğer insanların Ölümsüzlük Çağında yaşayabilmesi için sadece 5 milyon insanın öldürülmesinin (devşirilmesinin) tartışılması yapılmaz bile.Belki şu yazdıklarım garip geliyor ama inanın kitabı okudukça o kadar mantıklı geliyor ki.Tam 
Açlık Oyunları kalitesinde bi hikayesi var.Bi kaç bölümden sonra bi kaptırıyorsunuz kendinizi.O dakkadan sonra geçmiş olsun bitirmeden rahat yüzü göremeyeceksiniz. Özelikle şu günlükler kısmı okuru en çok sorgulatan kısımlar.Altını çizdiğim o kadar çok yer var ki muhtemelen yarısını bile paylaşamayacağım.
Hikaye Rowen ve Citra adında iki gencin Tırpan Çırağı olarak seçilmesiyle başlıyor.Onlarla beraber bu cemiyetin içine girmeye başlıyor, insanların bildikleri ile gerçeğin arasındaki uçurumu fark etmeye başlıyorsunuz.Aslında nasıl da içten çatladığını, nasıl yozlaştıklarını, isterlerse nasıl da kuralları çiğnediklerini görüyorsunuz.Bazen geriliyorsunuz bazen heyecanlanıyorsunuz bazen de olaylara şaşırıp kalıyorsunuz.Başta ana karakterlerinin genç olmasının beni rahatsız edeceğini düşündüm ama hiç de öyle
Açlık Oyunları kalitesinde bi hikayesi var.Bi kaç bölümden sonra bi kaptırıyorsunuz kendinizi.O dakkadan sonra geçmiş olsun bitirmeden rahat yüzü göremeyeceksiniz. Özelikle şu günlükler kısmı okuru en çok sorgulatan kısımlar.Altını çizdiğim o kadar çok yer var ki muhtemelen yarısını bile paylaşamayacağım.
Hikaye Rowen ve Citra adında iki gencin Tırpan Çırağı olarak seçilmesiyle başlıyor.Onlarla beraber bu cemiyetin içine girmeye başlıyor, insanların bildikleri ile gerçeğin arasındaki uçurumu fark etmeye başlıyorsunuz.Aslında nasıl da içten çatladığını, nasıl yozlaştıklarını, isterlerse nasıl da kuralları çiğnediklerini görüyorsunuz.Bazen geriliyorsunuz bazen heyecanlanıyorsunuz bazen de olaylara şaşırıp kalıyorsunuz.Başta ana karakterlerinin genç olmasının beni rahatsız edeceğini düşündüm ama hiç de öyle
Yine olmamış maalesef.Başlarda -sevmediğim çeviri tarzına rağmen- güzel bir şey okuyacağımı düşündürdü.Kurgu, ortam, karakterlere kolayca kaptırdım kendimi.Özellikle atmosfer çok iyiydi.Gerilim son sayfaya kadar hissedilir cinstendi.Ama yarısından sonrası..Puf.Ters köşe, ters köşe gibi hissettirmedi.O kadar saçmaydı ki..Hikaye anlatıcısı ana karakter olduğunda bazı şeylere dikkat edilmesi gerekiyor.Mesela söyledikleri ile yaptıkları tutarlı olmalı.Son darbeyi yaparken ben ‘vay arkadaş, bunların hepsi bu yüzden miymiş’ demeliyim.Ama benim zihnimden geçen sadece iki kelime vardı, o da ‘ne alaka?’.Kurguya hiç uymamış, hiç oturmamış bi son ile bitti.Oradan buradan toplanmış hikayeler bir araya getirilip ortaya bi kitap çıkartılmaya çalışılmış gibi.Şu verdiğim puan tamamen akıcı ve atmosferin çok iyi olması.Bunun dışında bi zaman kaybı oldu benim için.
Neden ısrarla devam ettim ki?İnceleme
Tek kelimeyle özetleyecek olursam ‘sıkıcı’ kelimesini kullanırdım sanırım.Yani bi arka kapak nasıl bu kadar yanıltıcı yazılabilirse o kadar yanıltıcı şekilde yazılmış.Kendimi kandırılmış hissediyorum.Bahsedilen atmosferle yakından uzaktan alakası yok çünkü.
Hangi türe girer ondan bile emin değilim.Sanırım dram ağırlıklı, ucundan da polisiye barındıran bi kurgu çıkmış ortaya.Gizem desen eh işte.Ama korku-gerilim mi?Asla!Ben kurgu içinde bi ters köşe beklerken kitabın kendisi bana ters köşe oldu :(
Yanıltıcı tarafını geçtim, hiçbir karaktere ısınamadım.Diana karakteri resmen beni çıldırttı.Bi insan her şeyi mi yanlış yapar?Yapabiliyormuş.Bi yaptığı diğeriyle çelişiyor resmen.Her bölümde ayrı bilendim durdum.Nasıl bi akıl mantıktır ki herkese ‘eşit şans’ tanınmasını savunan bi insan çocuklarına o şansı vermez aklım almıyor.Sözde ‘kayınvalide’ adaletsiz olan bu dünyada şanssız doğan insanlara yardım eli uzatmayı, onlara kol kanat germeyi her şeyin üstünde görüyor.Mal varlığını yardım kuruluşları ya da mülteci kadınlara destek için kullanmayı, maddi manevi onların yanında olmayı görev biliyor.Anladık Diana en yardım sever sensin bu dünyada.Şimdi resmin bütünene bi bakalım.Bu gibi şeylerle uğraşmayan herkesi küçümsemesi veya yapılan bazı zorlukları önemsiz bulmak, ailesinde desteğe ihtiyacı olan insanların yardım çığlıklarını görmemezlikten gelmek veya direk reddetmek ve kendisiyle sürekli çelişkiye düşmek.Herkesin (çocukları da dahil) hayatlarını kurarken yardım almaması gerektiğini, her şeyi kendi imkanlarıyla elde etmeleri gerektiğini düşünen biri kendisi.Çünkü onlardan daha kötü şartlarda olan insanlar var.Parayı ailesine harcamaktansa o zorda kalan insanlara yardım etmesi gerektiğine inanıyor ve ona göre yaşıyor.Yersen tabi.Otuz odalı bi evde yaşamak sorun değil ama