Özgürlük Kitaplarda
@InLibrisLibertas
“Hiçbir gemi bizi bir kitap kadar uzaklara götüremez.“
Şu anda okuduğu kitaplar
“Şimdi görüyorum ki, Norma bizim bahçemizde bir çiçek gibi açtığında, ben yabani bir ot olmuştum. Sadece kimsenin beni görmediği köşelerde ve karanlık yerlerde yaşamama izin verilecekti.”
Kitabı bitiren neredeyse herkesin ilk söylediği şey aşırı etkilendiği ve dakikalarca ağladığı oluyor.Ben etkilendim mi?Evet.Özellikle Charlie’nin çocukluğunun anlatıldığı kısımlarda.Bitirince hüngür hüngür ağladım mı?Hayır.Sebebini sormayın ben de bilmiyorum.Belki de kova burcu olmanın bi laneti bu :)
Kitap bilim-kurgu olarak geçiyor ama gözünüzü korkutmasın içi öyle çok fazla akademik kelimelerle dolu değil.O yüzden bu türle tanışmak isteyenler bence rahatlıkla okuyabilir.Çok akıcı.Duygusal yönünün ağır olduğunu da söylemeliyim.Kötü bi dönemden geçiyorsanız elinize almamanız gereken kitaplardan biri.
Ana karakter gerçekten çok iyi yazılmış, kendinizi onun yerine koymamanız mümkün değil.Yazar bu konuda çok başarılı.Mesela ilk 40 sayfa imla hataları ile dolu çünkü Charlie o günleri yazarken hala 5 yaşındaki bi çocuğun zekasına sahip.Hatta ilk sayfayı görünce basım hatası sandım.Sonra yazılar düzeldikçe kendinizi hikayenin ne kadar da içinde hissettiğinizi fark ediyorsunuz.Charlie’ni zekası ilerledikçe çocukluğunu hatırlamaya başlıyor ve o kısımları okumak gerçekten çok üzücüydü.Çünkü hayatı boyunca istediği tek şey herkes gibi akıllı olmak ve yakınları tarafından sevilmekti.Tıpkı hepimizin istediği gibi.Ama maalesef bu dileği bazı sonuçlara neden oluyor.Ve hiçbir şeyin beklediği gibi olmadığını zamanla görüyor.Her sayfayı okurken zihninden geçen o soruya bi yanıt bulmaya çalışıyorsunuz.Her şeyi bilmek bir lütuf mu yoksa bir lanet mi?Hangisi mutluluğun kapısını açar?
Beklentimin biraz altında kalmış olsa da (herkesin dilinde olunca ister istemez insan çıtayı yükseltiyor
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Hikâye, çoğunun başladığı gibi başladı. Öyle, karanlık ve fırtınalı bir gecede değil… Uğursuz ‘işte kötülük geliyor’ müziği, bir fincanın altındaki dehşetli uyarılar ya da gökyüzündeki tüyler ürpertici alametlerle de değil…
Felaketlerin büyük çoğunluğu gibi, küçük ve zararsız emarelerle başladı; bir yerlerde bir kelebek kanat çırptı ve rüzgârın yönü değişti. Batı Afrika kıyılarının açıklarında sıcak hava dalgası, soğuk hava dalgasıyla çarpıştığı anda bir kasırga koptu. Gemide birileri fırtınanın geldiğini anlayıncaya kadar iş işten geçmişti. Artık, kapakları kapatıp hasar kontrolü yapmak dışında, her şey için çok geçti.
“Nasıl oluyor da, kolsuz ve bacaksız doğan insanlardan faydalanmayı akıllarından bile geçirmeyen dürüst ve duyarlı kişiler, düşük bir zeka düzeyiyle doğanları istismar etmekte bir mahsur görmezler? ”
