Anne karnından adım atıyor dünyaya insan. Ağlıyor. Gülüyor. İyliğe düşüyor önce. Sonra kötülüğe bulanıyor. Doğanın ayağında pranga halini alıyor zamanla. Ve dur diyor doğa. Vakit geldi. Ve geliyor vakit. Göçüyor biri daha toprağın derinliğine. ( Toprakta büyür mü insan?)