Nebile DAĞ
@Inthewonderland
Geçen haftasonu Suskunlar’ı bitirdim fakat kitap hakkında araştırma yapmadan yorum girmek istemedim çünkü Suskunlar öyle bir kaç satır ile bahsedilecek bir kitap değil.
Ben yazarın ilk Puslu Kıtalar Atlası kitabını okumuştum ve yazarın zekasına , hayal gücüne hayran kalmıştım. Ardından Amat’ ı okudum ve yine aynı duyguları hissettim. Kitap denizcilik ile ilgili olduğu için yazarın denizcilik ile ilgili bu kadar bilgisinin olması için kitabı yazarken çok büyük bir emek sarfetmesi gerektiğini düşündüm. Suskunları okuduğumda ise bu defa yazarın tasavvuf ve mevlevilik bilgisine hayran kaldım. Okuduğum bu üç kitabında ise İhsan Oktay Anar felsefe eğitimi aldığı için kitaplarında çok fazla felsefik öğe barındırıyordu. Ama şimdiye kadar okuduğum her kitabında hissettiğim duygu şöyle oldu: hani çok güzel bir yemek yersiniz de tadı damağınızda kalır ya işte tam olarak öyle yazarın kitapları, okuduktan sonra kitaplara doyamıyorsunuz.
Gelelim şimdi Suskunlar’a kitapta birden fazla karakter var ancak ana karakterimiz Eflatun isminde bir delikanlı. Kitap Kalın Musa karakterinin anlatılmasıyla başlıyor ve siz sonra kitaptaki karakterlerin şimdiki ve geçmişteki hikayelerini dinliyorsunuz. Tasavvuf , mevlevilik , hayaletler , katiller , kahinlerin yer aldığı bir hikayenin içinde buluyorsunuz kendinizi.
Yazar kitabında çok fazla metafora yer vermiş şimdi biraz bunlara değinmek istiyorum aslında ben bu metaforların bazılarını kitabı okurken anladım bazılarında ise okuduğum inceleme yazılarında fark ettim.
Kitapta ki Neyzen Batın karakteri Tanrı’yı temsil ediyor. Batın’ın oğlu Zahir ise Tanrı’nın oğlu yani Hazreti İsa’yı temsil ediyor. Zahir hikayeye ilk girdiği zaman çok kirli bir insan olarak anlatılır sonrasında ise bir hamama giderek yıkanır burda da Hazreti İsa’nın vaftiz
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
“Şibumi sıradan, olağan görünümlerin altında yatan gizli üstünlükleri anlatır. Şöyle düşün o kadar doğru bir söz ki cesaretle anlatılmasına gerek yok, o kadar dokunaklı bir olay ki güzel olmasına gerek yok, o kadar gerçek ki sahici olmasına gerek yok. Şibumi demek bilgiden çok anlayış demek ifade dolu bir sessizlik demek.” Trevanian Şibumi kavramını kitabında bu şekilde anlatır.
Peki kimdir bu Trevanian dersek Şibumi kitabının 1999 baskısında yazar hakkında şu bilgiler mevcuttur. “ En az romanın kahramanı Nicholai Hel kadar gizlerle dolu bir yazar kim olduğunu yalnızca yayıncısı biliyor, nerede doğduğunu ise yalnız kendisi biliyor.” Çünkü yazar çok uzun bir süre kim olduğunu herkesten saklamıştır. Şimdilerde ise yazarımızın kim olduğu biliniyor. Rodney William Whitaker.
Kitabımıza gelecek olursak yazacak o kadar çok şey var ki; Öncelikle kitabın baş karakteri Nicholai Hel’i kesinlikle unutamayacağınız karakterler arasına alacaksınız. Yarı Alman yarı Rus olan Hel kendini hiçbir millete ait hissetmiyor. Yani herhangi bir ülkenin vatandaşı değil Hel çok küçük yaşlarda Rusça , Almanca , İngilizce , Çinceyi ana dili gibi konuşabiliyor. Toplamda yedi dil biliyor. O kadar çok üstün yeteneği var ki spoiler olmasın diye burada bahsetmek istemiyorum.
Kitap şu an bile sansürlü yayınlanıyor. Çünkü kitaptaki bazı bölümler okuyucular tarafından taklit edildiğinde zararlı sonuçları olmuş. Özellikle yazarın bir kitabından müzeden nasıl tablo çalınacağına dair bir bölüm varmış ve kitap İtalyancaya çevrildikten kısa bir süre sonra Milano Müzesinde üç adet çok değerli tablo yazarın kitabında bahsettiği yöntemle çalınmış. Ben bu bilgiyi öğrendiğimde çok etkilenmiştim doğrusu. Kısacası arkadaşlar bu kitabı mutlaka okuyun pişman olmazsınız.
Kitabı bitirdiğim zaman için bir anda hüzünle doldu. Küçücük bir çocuğun yaşadıkları bana çok ağır geldi. Maksim Gorkinin otobiyografik üçlemesinin ilk kitabı olan Çocukluğumu okuma amacım aslında Ana isimli kitabını okumaktı ama bu kitap beni böyle derinden sarstıysa Ana kitabını düşünemiyorum.
(Spoiler)
Kitap Aleksey’in babasının ölümünü anlatmasıyla başlıyor ve annesinin ölümüyle son buluyor. Ayrıca kitabın içerisinde çoçuğun şahit olduğu bir kaç ölüm daha var okurken bir çocuk işin ne kadar fazla bu kadarı diyorsunuz. Okurken hiç sıkılmadım okunmaya değer bir kitaptı benim için.
