Benim anlamadığım bir şey var: Benim kızımı öldüren canavarı Tanrı nasıl yaratmış olabilir? Bu duruma nasıl sessiz kalmış olabilir? Motosikletinden indirilen, dövülen, tecavüze uğrayan ve başına indirilen bir taşla öldürülen benim zavallı kızıma? Tüm bu şeyleri gördüğünde Tanrı’nın gökyüzünden herkesi sağır edecek bir sesle bağırması gerekirdi, günü karanlığa çevirmesi, karanlığı... Oysa hiçbir şey yapmadı. Günler geçip gidiyor ve hiçbir şey olmuyor.
- Tek kaygınız içinde yaşadığınız an. Gelecekten hiçbir şey beklemezken, nasıl bu kadar mutlu olabiliyorsunuz?
- Biz, içinde yaşadığımız andan başka bir şey değiliz. Sen hep geleceği düşünerek yaşıyorsun, bizden mutlu musun peki?