Albay Aureliano Buendia, erişilmez gücün yalnızlığına battı ve ne yaptığını bilmemeye başladı.... Kendi subaylarının bile yalan söylediğine inanır oldu.
Aureliano'nun emirleri daha ağzından çıkmadan, daha kendisi bile düşünmeden yerine getiriliyor, kendisinin göze alamayacağı aşırılıklara vardırılıyordu.
Çocuklarını istismar eden ana babalara "katı". ...İliklerine kadar sömürülen kadınların ruhsal yaralanmalarına "Sinir krizi"..... Sımsıkı korselere sokulan, sımsıkı gemlenen ve sımsıkı dizginlenen kız ve kadınlara "edepli" , "zarif"..... Hayatın sayılı anlarında yakalarını kurtarmasını beceren diğer kadınlar ise "kötü" damgasını yediler.