Jamess
@JamesX7
44 okur puanı
Kasım 2023 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Wtf, öncelikle “Şeytanla Dans” ederken müzik bir anda kesildi. Başka oyuncular da dahil oldu, işte tam o noktada masadan ayrıldım. Kitap, içinde birden fazla farklı hikaye barındırıyor; tam alışmışken “adios” dedi. Bu bana yapılmaz. Sherlock’ta babada alıştık buna ama o kral, yeri doldurulamazdı. Pia Mater’de de aynısını yapmıştı, oda favorimdi, ona laf yok.
Neyse… Irkçılığım, Tuttu kitap, hafif olarak iyiydi; neden okuduğumu da bilmiyorum. Basit geldi bana. Ama artık öneri üzerine kitap okumayı bırakma zamanı geldi; geçiyor bile.
Tiyatrosunu izlemiştim, güzeldi. Ama kitabı okuyunca insanların cehaletini tekrar hatırlamak pek iyi hissettirmedi. İskender iyi bir çocuktu, fakat bir kusuru vardı: Fikirleri uğruna savaşmak yerine kaçmayı tercih etti. Madem haklıydın, neden sadece kendi iyiliğini düşündün? İnsanlar için savaşsaydın. İçkiye sığınıp görmezden gelmek… Onlara laf etsen de onlardan farkın kalmıyor.
Diğer kesim ise lafla anlatılmayacak kadar cahil. İnsan gerçekten garip bir canlı; tarih sürekli kendini tekrar ediyor. Zayıf–güçlü savaşı, bitmeyen doyumsuzluk… Bu dünya yetmedi, bir de “diğer dünya”yı çıkardılar. O dünyayı kazanmak için bu dünyayı sattılar. Hadi sat kendi hayatını, kime ne… Ama bazıları o kadar “mükemmel bir kalbe” sahip ki, “Ben tek gitmeyeyim, siz de satın” diyor. “Yok, ben istemem” deme şansın yok; zorla seni de oraya sokuyorlar. Özellikle kadınları. Sanki günah sadece onlara aitmiş gibi. Erkek bir şey yapınca “erkektir olur”, primium paket; kadın yapınca olmaz. Nasıl bir ahlak anlayışı, nasıl bir zihin… Anlamak için onlar gibi olmak gerek, ama zaten anlamaya bile değmez.
Ve son olarak… Eğer sizi doğru yapmaya iten şey korkularınızsa, siz zaten vicdansız ve ahlaksız bir insansınız. O korku olmasa “her şeyi yaparım” diyorsunuz demektir.
Sevil karakteri başta o kadar zayıf ve pasif ki gerçekten sinir bozuyor. Ama sonra yavaş yavaş güçlenmeye başlaması hoşuma gitti; öyle kalmış olsaydı bana bile travma olurdu. Balaş’ın o yapışkan, sümsük hâli ise ayrı bir iğrenç… Neyse.
Kitabın sonunda anladığım şu: İnsan önce kendini sevmeli ve değerini bilmeli. Ama bunu da abartıp narsistliğe çevirmemek lazım. Sonuçta kimse Bihter–Behlül tadında bir drama peşinde değil.
