Emieyre
@Janesyr
89 okur puanı
Mayıs 2025 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Göz, aynı noktaya uzun süre bakınca yorulur, görme yetisi bulanıklaşır. Beyin de öyle… Sürekli aynı ortamda kalmak, aynı yüzlere bakmak, aynı rutinde yaşamak zihni köreltir. Hareketsiz beden gibi, hareketsiz zihin de hantallaşır.
Kitabı okuduktan sonra bu düşünce kafamda yer etti. Çünkü kitap sadece bir satranç oyunu değil, insan zihninin en savunmasız ve en güçlü olduğu noktaları gösteriyor. Nazi baskısından kaçan Dr. B.’nin, bir otel odasında tecrit edilmiş halde aklını yitirmemek için satranç oynamaya başlaması… derken oyunun bir saplantıya dönüşmesi… Okurken sarsılıyorsun.
Ve işin ilginci, benzer bir temayı izlediğim bir dizide de hissetmiştim: The Queen’s Gambit. Diziyle kitap birbirine çok benziyor aslında. İkisi de satrancı anlatıyor ama mesele tahtadaki taşlardan çok daha fazlası.
Her iki eserde de satranç bir “oyun” değil, bir sığınak. Yalnızlıktan, travmadan, toplumsal baskılardan kaçış yolu. Ama aynı zamanda bir kafes. Düşüncenin seni hem yukarı çıkaran merdiven, hem de aşağı çeken ip olabileceğini gösteriyor.
The Queen’s Gambit’te Beth, küçük yaşta yaşadığı travmalarla baş etmek için satranca sarılıyor. Tıpkı Satranç’taki Dr. B. gibi, o da zamanla zihinsel bir labirentte dolanıyor. Kazanmak bir tür hayatta kalma haline dönüşüyor. Ama bu yolun sonunda gerçekten huzur var mı, orası meçhul.
Her iki hikâye de insanın kendi zihniyle olan sessiz savaşını anlatıyor. Kitap da dizi de, bizi kendi içimize dönmeye zorluyor. Belki de asıl soru şu: “Kaçtığımız şeylerden kurtulmak için sığındıklarımız, sonunda bize zarar verir mi?”
Okuyunca daha net anlarsınız ne demek istediğimi.
Yanlış bir karar insanın tüm hayatına mal olabilir mi?
Bence olur. Ama yanlış yapmamak için sürekli tetikte beklemek de yanlış bir davranıştır. Doğruları bulmak için ya da var olan mutluluğu fark
Gabriel Garcia Marquez ‘in Kırmızı Pazartesi kitabı, daha ilk cümlesinde bize sonunu söylüyor: “Santiago Nasar’ı öldüreceklerini o gün kimse engelleyemedi.” Ama asıl mesele, ne olacağını bilmek değil, neden engellenemediğini anlamaya çalışmak.
Kitap, küçük bir kasabada işlenecek bir cinayetin herkes tarafından bilindiği ama kimsenin tam anlamıyla ciddiye almadığı bir sabahı anlatıyor. Herkes biraz umursamaz, biraz “bana neci”. Bu da insanın içini burkan bir gerçekliği yüzümüze çarpıyor: Bazen en büyük suç, bir şey yapmamak oluyor.
Yazarın sade ve akıcı dili, gerçek bir olayı roman tadında sunuyor. Okudukça hem merak ediyor hem de “Bu kadar kişi bildi, neden kimse durdurmadı?” diye sorguluyorsun.
Kısacası, Kırmızı Pazartesi hem kısa sürede okunabilen hem de insanı uzun süre düşündüren bir kitap. Toplumsal duyarsızlık üzerine çarpıcı bir eser. Tavsiye ederim!
Kendine Ait Bir Oda”, Virginia Woolf’un kadınların yazın dünyasındaki yerini, özgürlük arayışını ve ekonomik bağımsızlığın önemini anlattığı etkileyici bir denemedir. Woolf, kadınların yaratıcı olabilmesi için sadece “kendine ait bir oda”ya ve maddi gelire sahip olmaları gerektiğini savunur.
Tarihten örneklerle, hayali karakterler üzerinden konuşarak, kadınların neden uzun süre edebiyatta yer bulamadığını sorgular. Yalın ama derin, hem edebi hem toplumsal bir metindir.
Bu kitap, sadece kadınlar için değil, düşünen ve sorgulayan herkes için güçlü bir özgürlük çağrısıdır. Sessiz kalmış seslere yer açan, kısa ama etkisi büyük bir başyapıttır.
insanın kalbine dokunan, bazen güldüren ama çoğunlukla hüzünlendiren bir kitap. Ana karakter Zezé, yoksul bir ailede büyüyen küçük bir çocuk. Ailesi onu pek anlamıyor, hatta zaman zaman dövüyorlar. Ama Zezé çok özel bir çocuk: hayal gücü çok geniş, küçücük yaşına rağmen kocaman bir dünyası var içinde.
En iyi dostu, bahçedeki küçük bir şeker portakalı fidanı. Onunla konuşuyor, dertleşiyor. Çünkü evde kimse onu dinlemiyor. Sonra hayatına biri giriyor: Manuel Valadares. Bu adam Zezé’ye gerçek sevgiyi, şefkati gösteriyor. İlk defa biri onu olduğu gibi kabul ediyor. Fakat bu dostluk da fazla uzun sürmüyor…
