utku köker
@JasonBourne
32 okur puanı
Mart 2016 tarihinde katıldı
Çiftaslan dörtlemesinin ilk kitabı (Henüz 4.sü çıkmadı). Aynı zamanda yazarın ilk romanı olma özelliğini de taşıyor. İki kitabın birleşmesinden oluşan bir kitap izlenimi veren eserde ilk kısım aziz ilan edilenlerin, ikinci kısım da Haydar'ın hikayesini ele alıyor.Gerçekleşmiş bir Babai İsyanı altlığından yeni bir isyan daha türeten ve bu kurgu isyanla alt metinde çok şey anlatan Korat Kapadokyanın zengin coğrafyasının ve kozmopolit yapısının avantajlarını da sonuna kadar kullanmış eserinde. İlk baskısı ile son baskısı arasında ciddi farklılıklar olan eserin yayınevi de yıllar içinde değişmiş. Kitap çeşitli metotlarla mercek altına alınabilecek ve ileri incelemelere konu edilebilecek zenginlikler içermekte. Kitap kapağından tarihçesine, isyan düşünce temellerinden dönem sosyal yaşantısına dek farklı tartışmalara açıktır. Jungdan çok sayıda alıntının bulunabileceğini de hatırlatmalıyız. Eserde çiftaslanın grifonik yapısından hareketle Kluniden Eski Çine kadar izler sürülüp bu geniş coğrafyada kaybolup gitmek mümkündür. Bu simgeyi kullanması, zaman felsefesinin Korat versyonunun ilk nüvelerini göstermesi, eski Bizans destanları, akronikliklerin analizi vb pek çok farklı konuyu tartışmak isteyen arkadaşlara tavsiyemdir. Saygılarımla
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Kitap pikto roman olarak nitelenebilecek bir tarzda kaleme alınmış. Yani karikatürize karakterlerin bir fotoromanı ya da bir marvel filmi hazırlanabilecek bir tarzda kaleme alınmış. Sokak argosunun ve doğal olarak maskulen bir dilin egemen olduğu, feminen hareketin hedefinde olması kesin görünen bir kitap "Oğullar ve Rencide Ruhlar". Kitabın yazarının seçmiş olduğu bu yazım tarzı neticesinde bu maskulen dilin kullanılması nasıl zorunlu hale geliyorsa kadının metalaşmasının okurun gözüne gözüne sokulması da böylelikle kendiliğinden gerçekleşiyor. Kitabın ortasındaki oidipial kompleks özelindeki kıymetli bölüm psikoloji ve psikanaliz severlere ithaf olunacaktır. Kitabın zannımca en değerli bölümü olan bu bölümde çizgiromanlardan junga, ondan babanın katliyle freuda kadar çok sayıda üzerinde tartışmalık konu var. Kitapta özellikle mi yapıldığını bilmediğim ama DH Lawrence'ın Oğullar ve Sevgililer'indeki konuya taban tabana zıt olarak gerçekleşmiş bir oğul anne ilişkisi görülüyor. Annenin aşırı silikleştirildiği Canıgüz kitabına tam ters biçimde Lawrence'da anne oğul ilişkisi mevcuttur. Bu sayede ikili karşılaştırma mukabilinde makale çıkartmalık bir karşılaştırma şansı akademisyenlere göz kırpıyor. Eco tarzı açık yapıt tartışmaları ve oynak/sert zemin tartışmalarına harika bir fırsat veren ortadaki psikanaliz bölümü özellikle incelemeye değer. Nerelerde oynak zeminlerin olduğu ve yazarın olanları rüya, rüyayı gerçek gibi gösterdiği, nerelerde monomitosların Alperi bir seviye yukarıya çıkmak zorunda bıraktığı ve neticede bir Campbell tarzı incelemeyle Alperin başladığı noktaya kitabın sonunda tekrar dönüş sürecinde başından geçen yaşanmışlıkları ortaya çıkardığı incelemeye değer. Sadece coşmaya eğlenmeye değil düşünmeye ve çözümlemeye de fırsat arayanlar için bu
Balzac'ın hayatından ciddi anlamda benzerlikler dahilinde incelendiğinde keyifli bir başyapıttır Goriot Baba. Moliere'in güldürü unsuru olan parayı, "insanların onun yüzünden düştüğü halleri" merkeze alarak "farklı bir şekilde" kullanmış yazar; bu sıklet merkeziyle realist edebiyatın öncül örneklerinden onlarcasını yazmıştır. Balzac 18 ayrı eserinde kullandığı Rastignac'ın gençlik yıllarını bize bu eserinde takdim eder. Rastignacın yetişmesini anlattığı için bir yetişme romanı (Bildungsroman) olarak incelenebilecek bir yapıttan bahsedebiliriz. Bu yetişmenin arka fonuna yerleştirdiği mikrokozmos olan Vaquer Pansiyonu ve makro kozmos olan Paris (ki Vaquer Pansiyonu Parisin bir minyatürüdür) de kitapta azımsanamayacak kadar bilgisiyle sunulmaktadır. Fransız ihtilalinin tamamlanmamışlığı altında halkın içinde bulunduğu durumu hikayelerle anlatır Balzac. Goriot Babanın norm karakter olarak görülebileceği (Rastignac'ın çeşitli yönlerini parlatma ve göstermek adına), Vautrine ise bambaşka bir toplumcu gözle yeni bir sayfa açmamız icap eden bir romandan bahsetmekteyiz. Vautrin karakteri Balzac'ın bu romanda Rastignac ya da diğerleri ile dahi yakalayamadığı bir başarının öyküsüdür bence. İçinde yaşanılan dönemin özeti gibidir. İhsan Oktay Anar'ın Uzun İhsan Efendisi, Diyavol Paşa'sı, Camus'nün Meursault'su gibi bir arketip olarak görülebileceğini düşünüyorum. Romantizmden ve tragedyalardan esintiler bulunacak kitabın devamları fransızca bilenler için mevcutsa da türkçe tercümeleri için okurlar beklemek durumundadırlar. Çevirmenlerimiz ve yayınevlerimize saygılarımla...
