Tuğba Yeli
@Jenanime
öğrenci
istanbul
21 Ekim
18 okur puanı
Eylül 2018 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Platonik aşkın, hep kendini ailesine sevdirememiş veya ailesi tarafından yeterli ilgiyi görememiş insanların ne kadar sevilmeyecek biri olduğunu kendine kanıtlaması için bilinçdışı bir şekilde kendini asla sevmeyecek, ondan uzak duracak veya imkansız insanlara olan tutkusu olarak yorumlardım. Karşısındakini sürekli gözlemler, onun yanına yaklaşınca kafasında bir uğultu olur, eli ayağına dolanır ama karşısındaki kişi bunu asla bilmez. Çünkü kişinin bildiği ve hayatı boyunca hissettiği sevilmeme duygusu onun konfor alanıdır. Ve daha kötüsü bir adım atsa ve buna rağmen karşısındaki tarafından reddedilse dünyasının başına yıkılacağını, içinde bir umut acaba sevilebilen bir insan mıyım düşüncelerinin yerle bir olacağından korkar.
Bu hikayeyi okurken bunları düşünerek okudum. Karakterimiz tutkulu ve platonik bir şekilde aşık olduğu kişiden uzak kaldığı dönemlerde farklı insanlar tarafından sevilmesine rağmen yine de sürekli olarak aşık olduğu adamı düşünerek hayatına devam etti. Çünkü yine ve yeniden onun bildiği ve rahat hissettiği alan olan sevilmeme konfor alanından çıkamadı. Bence çok üzücü ve acınası bir durum ile kendisini hiç tanımayan bir insan uğruna hayatının yitip gitmesine sebep oldu. Onun yanında olmak ve kendine gel demek isterdim.
Bilinmeyen Bir Kadının MektubuStefan Zweig · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 2022266,2bin okunma
Spoiler
Kitabın ilk sayfasını açtığımda kitabın basımında bir hata olduğunu düşündüm bu yüzden kitabın sonunu açtım ve aynı şekilde mi ilerliyor diye kontrol etmek isterken yanlışlıkla kitabın son cümlesini okudum ve ne Charli'nin sonunun ne olduğunu öğrenmiş bulundum.
Kitaba bu bilgiyle başlamak zorunda olmak beni hayal kırıklığına uğrattı ve herkesin çok hüzünlü bir kitap, kesinlikle ağlayacaksın sözlerini kitabın sonuna gelinceye kadar anlamadığım için açıkçası biraz öfkelendimde. Ancak Charli'nin ağzından okuduğumuz hikayesi, onun yükselişi ve sonrasında çöküşü kitabı okurken anlayamadığım ama kitabı bitirdikten sonra dehşete düşmeme sebep oldu. Şuan bu kelimeleri Charli vesilesiyle göğsümde oturan öküzle beraber yazıyorum.
Favorilerim arasına yerleşti diyemem ama kesinlikle okuma keyfi veren bir kitap diyebilirim.
Kitabı okuduktan 2 hafta sonra incelememi yazıyorum çünkü kitabı bitirdikten sonra anlık hevesle övgüler dizmek istemedim. Ancak geçen o süreye rağmen hala okuduğum en güzel kitaplardan biri olduğunu düşünüyorum.
Hugo'nun Notre Dame Kadedralinin yıkılmaması için dönemin şartlarına uygun olarak sık sık Katedralin ve Paris'in betimlemelerine yer verdiğini ve kitabı aslında Notre Dame De Paris adıyla yazdığını biliyordum. Ayrıca Romantizm akımına uygun yazan Hugo'nun sık sık kitapta müdahele eden, nasihat verici bir dil kullandığınında farkında olarak başladım kitaba. Bu yüzden betimlemeler ve Hugo'nun müdahaleleri beni çok fazla sıkmadığını söyleyerek başlamak istiyorum.
#spoiler
Kitaptaki kambur karakter Quasimodo gözlerimin sık sık dolmasına neden olan bir karakterdi benim için. Onu ve hayatını neden bu kadar içselleştirdim bilmiyorum. Dünyaya bahtsız biri olarak gelmesi, çingenelerin bile onu istemeyip Esmeraldayı kaçırarak, onun yerine annesine vermesi, annesinin bu çocuk canavar diyerek onu istememesi, Katedralin önüne bırakılınca insanların onu yakmaktan söz etmesi, asla sevilmemesi ve bunun farkında olması, Hugo'nun bunu okuyucuya hissettirecek bir şekilde kitabında anlatması. Neler hissediceğimi şaşırdım. Hayatı boyunca dışlanan ve sevilmeyen Quasimodo karakterimiz ona sahip iyi davranan iki insan yüzünden mahvoldu. Küçükken onu evlat edinen Frollo ve ona bir yudum su veren Esmeralda.
Ah sevdiğim her şey diyerek uzun ve hislerimi yazmak istediğim yazıma bir son veriyorum
Kitaba bşlamadan önce mitolojiye çok hakim olmadığım için kitabı anlayamayacağımdan endişeliydim. Ancak düşündüğüm gibi büyük bir kafa karışıklığı yaşamadım. Sadece Olymposlular ve Titanların ayrımını araştırıp birkaç tanrının ismini araştırdım.
Uzun bir süre boyunca bu kadar akıcı olan ve beni içine çeken bir kitap okumamıştım. Hatta kitabın sonuna gelince keşke biraz daha devam etse ve okumaya devam edebilsem dedim.
Kitap Gabriel García Márquez'in okuduğum ilk kitabı olduğu için büyük bir heyecanla başladım. Ancak ağdalı ve dolaylı cümleleri beni o kadar yordu ki kitap sonunda kitabı bitirebildiğim için kutladım kendimi. Daha iyi bir kurguya sahip olsaydı dili daha tolore edilebilirdi belki ama kurgusuda beni heveslendirdiği gibi kuvvetli değildi. Çok beğendiğini söyleyemeyeceğim.
