Kitap Gabriel García Márquez'in okuduğum ilk kitabı olduğu için büyük bir heyecanla başladım. Ancak ağdalı ve dolaylı cümleleri beni o kadar yordu ki kitap sonunda kitabı bitirebildiğim için kutladım kendimi. Daha iyi bir kurguya sahip olsaydı dili daha tolore edilebilirdi belki ama kurgusuda beni heveslendirdiği gibi kuvvetli değildi. Çok beğendiğini söyleyemeyeceğim.
Bunca yıl ölümle içli-dışlı olduktan, böylesine ölümle savaştıktan, ölümün tersine ve yüzüne dokunduktan sonra, ilk kez ölüm yüzüne bakma gözü pekliğini göstermişti sanki; ölüm de bakıyordu ona. Ölüm korkusu değildi bu. Hayır: Korku yıllardır içindeydi, onunla birlikte yaşıyordu; bir gece kötü bir düşün ardından uyanıp ölümün, her zaman duyumsadığı gibi yalnızca sürekli bir olasılık değil, anlık bir gerçeklik olduğunun bilincine vardığından beri