Jimmy
@Jimmybentham
Judge me when you are perfect
Boş zamanlarında kitap okuyan değil, kitap okumak için zaman ayıran biri.
Mustafa Kemal Atatürk
Mustafa Kemal Atatürk
Çukurova, Toros Dağları, Anavarza, Yüreğir ve Tarsus ovaları.. İnce Memed sürer buralarda atını.
Abdi Ağa, Kel Hamza, Ali Safa Bey'in ölümü gözlerinin önünde sürekli filim şeridi gibi geçer. Aklı meşguldür. Candarmalar ve Faruk yüzbaşı onu gördüğü yerde, öldüreceklerdir. Ne yapmalı? Kerimoğlunun obası Yörük çadırına mı gitmeli yoksa Koca Süleyman'ın köyü Vayvay'a mı? İnce Memed düşüne dursun..
Topal Ali, Abdi Ağa'nın has adamı, iz sürer. Yolu bu kez de İnce Memed'in korkusunun içine işlediği Murtaza Ağa'nın köyüne düşer. Ve İnce Memed'den ödü kopan Murtaza Ağa, Topal Ali'yi giydirir, kuşandırır, yanına alır.
Çoban çocuk Müslüm, Onbaşı Kertiş Ali, ona sorar. "İnce Memed'i gördün mü?" diye. Çoban Müslüm, kızılcık sopalarını yese de hatta köpeğini de öldürseler görmediğini söyler.
Tez zamanda dağda çatışmada dokuz eşkiyanın öldürüldüğü haberi duyurulur. Sözüm ona bu ölenlerin içinde İnce Memed'de vardır. Bunun üzerine köyde Faruk yüzbaşı, ağalar tarafından İnce Memed'i öldürdü diye krallar gibi karşılanır. Peki gerçekten İnce Memed öldü mü?
Bir gün Hürü Ana'ya İnce Memed'in atıyla bir haber gelir. İnce Memed ağır yaralıdır. 7 kurşun yarası almıştır. Cerrahlar derdine çare olamaz, o da Kırkgöz Ocağı Sultanı Anacık Sultan'a gider. Ondan İnce Memed'i iyileştirmesini ister.
Murtaza ağa telaşlıdır, etekleri tutuşur. İnce Memed'in ölüm haberinin asılsız olduğu anlaşılmıştır. Canını kurtarmanın derdine düşer. Baramoğlu, Kürt Rüstem gibi eşkiyalardan İnce Memed'i öldürmeleri için medet umar.
İnce Memed silahlarından arınmış bir şekilde, Kırgöz ocağı Sultan'ına doğru yola koyulur. Ve Anacık Sultan'a eşkiyalığı bıraktığını söyler. Anacık Sultan buna inanmaz, İnce Memed'e Kırkgöz Ocağı'nın mührünü taşıyan bir yüzük verir.
Düğün toyu kurulur. İnce Memed ile Seyran evlenir.
Serinin ilk kitabını okuduktan sonra çok ara vermeden hemen ikinci kitabı okumak istedim, çünkü ince Memed'in yaşadığı onca şeyden sonra neler yapabileceğini görmek istedim. İkinci kitabı, birinci kitabına göre daha durağan geçti, sanırım yazar, üçüncü kitapta olacaklara zemin hazırlamak istemiş. İnce Memed'i biraz arka plana itip, pasif göstermiş. Köylülerin yaşadıklarına öncelik vermiş bu kitapta.
Hatta İnce Memed yüzünden yaşadıkları dersek daha doğru olur. İnce Memed de çok acı bir gerçekle yüzleşiyor aslında, kimi ortadan kaldırırsa kaldırsın yerine hep başkasının geleceğini bildiği için umutsuzluğa kapılıyor. Köylü de bazen umutsuzluğa kapılmıyor değil, ancak yine hala ince Memed'den medet umuyorlar.
İnce Memed onların kahramanı ve üzerinde büyük bir sorumluluk var, umutsuzluğa kapılıp sineye çekilmenin zamanı değil sesini daha çok çıkarması gerekiyor bunun farkında. yaşadığı onca şey ona hırpalamış, yormuş olsa da köyünün güveni ona zaman zaman kırılsa da yine ondan bekleneni yapıyor mu? Okuyup görelim.
Köylünün direnişi, birlikte oluşları çok güzeldi, Ne olursa olsun İnce Memed'i korumaları, kendilerinden evlatlarından biri olarak görmeleri o köy insanı sıcaklığını hissettirdi.
Diğer yandan köylünün canına okuyan köy Ağaları var ve tabi ki siyasi olaylar çok iyi işlenmiş. Dönüp baktığınız zaman aslında çok da bir şeyin değişmediğini fark ediyorsunuz. Yani o zamanlar köyde yaşanan haksızlıkların şu an şehirlerde olması gerçeği üzdü tabi...
Üçüncü kitabını da çok merak ediyorum ancak biraz ara vermek istedim, umarım üçüncü kitabında İnce Memed'i daha çok okuruz. Her şeyi güzel olmasını beklemiyorum çünkü gerçek her zaman acıtır. Bu kitap toplumsal gerçekçilik yönünden muazzam bir eser.
Ben böyle roman okumadım yahu. Böylesine güzel betimlemeylen, bu kadar güzel içine alan cümleleriylen hikâyesini yaşattıran, hissettirebilen bir roman okumadım. Hele romanı bitirdikten sonra yüzümü yudum da öyle kendime geldim, birçok sayfasında duygularımlan yaşadım da okudum işte. İpil ipil ışık gibi parlıyor kitabın cümleleri, ipil ipil parlayarak oluşturuyor kelimeler cümleleri. Epey zamandır okuyacaktım emme nedense bekletir dururdum Yaşar Kemal gibi kalem efendisinin bu eserini. Daha zamanı değil, daha çok yaşayacağım daha çok içine girebileceğim zamanı beklerdim ve bu zamanlarda da okumak nasip oldu işte. Her bir sayfasında her bir paragrafında romanı, karakterleri ve hikâyeyi yaşadım. Yaşadım ya, öyle bir yazmış ki Yaşar Kemal Allah billah yaşatıyor yazdıklarını, kâh güldürüyor kâh sinirlendiriyor veya hüzne boğuyor, hepten ise sizi köylerde, dağlarda yaşatıyor. Hele o çakırdikenleri yok mu, vay anam vay, itin dölü nasıl da her bir toprakta yetişiyor öyle, her bir toprakta bitmiş de her bir sayfamızda her bir paragrafımızda ayaklarımıza, üstümüze başımıza dalıyor kardaş. Vay anam vay, yok kardaş yok bu çakırdikenlerin olduğu yerde tarla mı sürülür, davar mı sürülürmüş. Yaşar emmi diyor zaten bu çakırdikeni en pis, en kıraç toprakta biter diye. Ot bitmez, ağaç bitmez, eşek inciri bile bitmez, işte orada çakırdikeni keyifle serile serpile biter de büyür gelişir. Bir metreye bulur bu çakırdikeninin boyu kardaş, dalar da pisler üstünü başını, canlıdır ya mübarek ama sanki de hareketli bir canlı gibi dalar, parçalayıverir üstünü başını. Vay anam vay, Allah billah görmedim ben böyle bir şey, gördüysem de te bu kadar büyüğünü görmedim de duymadım kardaş, vay anam vay. Ne bilinsin çakırdikeni ne menem bir beladır.
Abdi ağalar var oldukça da İnce Memedler var olacak
