Şöyle bir düşününce, aya böyle uzun uzun bakmayalı, çok zaman olmuş, dedi Tengo içinden. Aya bu şekilde en son ne zaman bakmıştım acaba? Büyükşehirde telaş içinde koşturup dururken, sürekli yere bakarak yaşar hale geliyoruz. Gökyüzüne dönüp bakmayı unutarak.
“Adil bir yönetim kurmalıyız, herkes de yönetimin nimetlerine, bu nimetler için ne kadar çabalamışsa o kadar katılmalı. Bize karşı savaşmış olanlar da hatalarını görmeleri için eğitilmeli.” Biz nasıl tarlalarda, ormanlık dağlarda çalıştıysak onları da hayatlarının sonuna kadar her gün çalıştırırdım. Böylece insanın dünyaya ne yapmaya geldiğini, bizim uyuduğumuz yerlerde uyumaları gerektiğini, bizim yediklerimizi yemeyi ama her şeyin ötesinde çalışmaları gerektiğini öğrenirlerdi.
"....gerçek, karşısında insanların birbiriyle farklı düşüncelere sahip olamayacağı tek şeydir. Herkesin bilinçaltında ona hükmeden, yaşamayı her ne pahasına olursa olsun diğer bütün isteklerden üstün kılan bir güç vardır. İnsan yaşamak ister çünkü dünya yaşamaktadır," diye yazmıştı toplama kampındaki bir Yahudi mahkum, gaz odasında son nefesini vermeden kısa bir süre önce. "Biz burada ölümle ahbaplık ediyoruz," diye yazmıştı bir başkası. "Her yeni gelen numaralandırılıp o numara derisine işleniyor. O andan itibaren "kendiniz" değilsiniz artık, sadece bir numaradan ibaretsiniz. Sizi siz yapan her şeyi unutup hiçbir değeri olmayan, yalnızca hareket eden bir numaraya dönüşüyorsunuz... Her an mezarlarımıza biraz daha yaklaşıyoruz...Bu ölüm kampında katı bir disiplin hüküm sürüyor. Zihnimiz köreliyor, düşünceler bile numaralandırılmış: bu yeni lisanı kavramanın mümkünü yok..."
