Her aynaya baktığımda farklı kişi görüyorum. İnsan her gün değişebilir mi?
- değişiyorum.
Her sabah kendimi tanıyor olarak uyanıyorum. Her akşam bir yabancıyla koyun koyuna. Uyumuyorsam eğer yalnız hissediyorum ama uyumadan önce hep aynaya bakıyorum, hep yabancılaşıyor ve sorgulanıyorum kendi kendime, kendi tarafımdan kendime karşı. Cesur ve de kendimi tanıyarak uyanıyorum, güneş beni tanırken doğuyor. Gün boyu etrafımda belki tonla insanla, oturduğum masalarda kelle başına yalnızlık payım artıyor sanki, sanki onların yalnızlığını da o gün ben yaşıyorum da akşam uykuya giderken yalnızlıklarını alıp götürüyorlar ve bir yabancıyla baş başa bırakıyorlar beni, kendimle. Etrafımda insanları görmeyince yalnızlığım aklıma gelmiyor aslında pek, kalabalık yalnızlık hissini depreştiriyor. Yahut aynaya bakmayınca ben benmişim gibi yaşıyorum, ama hep aynaya bakıyorum ve her gün o aynı ve yeni bir yabancıyı aynen ve yeniden tanıyorum, her defasında daha farklı bir yabancı görüyorum. Benliğim gün boyu cepte gezdirilen anahtar gibi; her sabah unutmadan yanıma alıyorum, gün boyu cebimde benle beraber geziyor ama akşam eve her gelişimde zili çalıyorum evde kimse olmadığı günler de dahil. Ve yine ve her gün anahtarı anahtarlığa asıyorum.