'Bazen düşünürüm,ne kadar garip mahluklarız?Hepimiz ömrümüzün kısalığından bahsederiz;fakat gün denen şeyi bir an evvel ve farkına varmadan harcamak için neler yapmayız?"
Eski şapkalarımız, ayakkabılarımız, elbiselerimiz gün geçtikçe bizden bir parça olmazlar mı? Onları sık sık değiştirmek isteyişimiz de bu yüzden değil midir? Yeni bir elbise giyen adam az çok benliğinin dışına çıkmışa benzer. Kendinden uzaklaşmak, ona bir değişikliğin arasından bakmak ihtiyacı, yahut "Ben artık bir başkasıyım!" diyebilmek saadeti.
"Yaşama hoyratça davranmaya alışkınım,çünkü bozuk para gibidir.Edepsizce değil ama,yine de harcamam gerekir;yoksa tedavülden kalkabilir.Gerçi hiçbir zaman bu yaşadığım an kullanabileceğim param olmadı;ya zaman geçersizdi; ya da param-belki de ben..."