Emel
@Kadirsinas_
"Kitapla mutlu olanlardan"
Bizden hüznü gideren Allah’a hamd olsun..
Sayfa 339
Tedavi edildikçe büyüyen yaraları da vardır insanın..
Sayfa 319
Kitabın en sevdiğim öyküsü 'Tüh' oldu.
Ekmekci Hakan abinin son sözü:
"Oğlum" dedi, 'Ben her sabah evden işe diye değil, 'Dur ben sana bir ekmek yapıp geleyim' diye çıkıyorum,ilk ekmeği ona götürüyor, kalanını mahalleliye satıyorum.Yani siz hepiniz, gönlümün ekmeğini yiyorsunuz, o tüh dedi diye...'
Ağacın kökü toprak altında ne yerse yesin, onun eseri dalında ve meyvesinde belli olur.
"Şayet yeryüzündeki ağaçlar kalem,denizler de mürekkep olsa; yine de Allah'ın sözleri bitmez. Şüphesiz Allah, hüküm ve hikmet sahibidir." (Lokman,27)