Hodges, İzlanda'da derin kuyular olduğunu okumuştu. Öyle derinmiş ki taş attığınızda dibe düştüğünü duymazmışsınız. Ona kalırsa bazı insanların ruhları da o kuyular gibi.
Sen bana bakma
Belki de en doğrusu bu
Ben sonbaharım
Döktüğüm son yaprak bu
Ben ne yangınlar gördüm, böylece bırak beni
Sen ateşten korkarsın, kaç kurtar kendini
Ben ne yaralar aldım, hiçbiri öldürmedi
Sen de git, unut beni